بهروزی فر – مراسم میلیونی وداع، تشییع و تدفین آقای شهید ایران که بنا بود تنها در قالب یک آیین سوگواری برپا شود، علیرغم همه سمپاشی‌ها و پیش‌بینی‌های دشمنان به رویدادی اجتماعی و تاریخی تبدیل شد و باری دیگر سرمایه عظیم همبستگی ملی را به نمایش گذاشت. حضور گسترده مردم از اقوام، سلیقه‌ها، نسل‌ها و طبقات مختلف، نشان داد که ملت ایران در بزنگاه‌های حساس، همچنان توانایی خلق صحنه‌هایی کم‌نظیر از وحدت، وفاداری و مسئولیت‌پذیری را دارد.آن روی سکه این رویداد فرهنگی اجتماعی در داخل کشور، حماسه حضور آزادیخواهان و حق‌طلبان در اقصی نقاط دنیا در آیین‌های سوگواری بود که در عراق به اوج خود رسید و صحنه‌هایی بی‌نظیر از انسجام و همبستگی دو ملت و دلدادگی شیعیان کشور همسایه به سیدالشهدای انقلاب اسلامی ایران را به تصویر کشید و صفحاتی ماندگار در تاریخ اسلام ثبت و ضبط کرد، اما پرواضح است که هر اجتماع بزرگ، تنها زمانی ماندگار خواهد شد که پیام آن در رفتار و تصمیم‌های روزهای پس از آن متجلی شود بدون تردید تشییع باشکوه یک رهبر، نقطه انتهای یک مسیر و پایان یک تفکر نیست، بلکه آغاز فصل تازه‌ای از مسئولیت‌هاست. اگر میلیون‌ها نفر با حضور خود پیام وفاداری، همبستگی و امید را مخابره کرده‌اند، اکنون نوبت نهادها، مدیران، رسانه‌ها و همه دلسوزان کشور است که با هرآنچه در چنته دارند، این سرمایه عظیم اجتماعی را حفظ و تقویت کنند. بزرگترین آسیب آن است که مانند همه رخدادهای کوچک و بزرگ زندگی، شور آن روزها، به خاطره‌ای کوتاه و زودگذر تبدیل شده و آرام آرام به فراموشی سپرده شود.راهکار مهم برای نرسیدن به این نقطه آن است که آثار اجتماعی و فرهنگی این رویداد در تصمیم‌سازی‌ها، لحاظ گردد.در این میان، رسانه‌ها بیش از هر زمان دیگری وظیفه دارند از روایت صرفِ مراسم عبور کرده و به تبیین پیام‌های آن بپردازند. رسانه مسئول، تنها ثبت‌کننده تصویر ظاهری جمعیت نیست، بلکه باید روح حاکم بر آن اجتماع را برای نسل امروز و فردا روایت کند. در این راستا تقویت امید، ترویج وحدت، مقابله با شایعات، پرهیز از دوقطبی‌سازی و انعکاس تلاش‌های صادقانه برای حل مشکلات مردم، بخشی از رسالتی است که امروز بر دوش رسانه‌ها قرار دارد.مدیران نیز باید این حضور پرشور را به‌عنوان یک سرمایه و امانت مردمی تلقی کنند. مردمی که در روزهای سخت، با حضور خود پشتوانه نظام و کشور شدند، انتظار دارند نتیجه این همدلی را در بهبود کیفیت حکمرانی، تسریع در خدمت‌رسانی، مبارزه با فساد، شفافیت، عدالت و پاسخگویی ببینند. امروز هر تصمیم درست، هر پروژه‌ای که سریع‌تر به سرانجام برسد و هر گرهی که از زندگی مردم زودتر باز شود، بهترین پاسداشت آن حضور تاریخی خواهد بود.از سوی دیگر، مسئولیت مردم نیز با ختم مراسم به پایان نمی‌رسد. حفظ آرامش اجتماعی، پرهیز از انتشار اخبار نادرست، تقویت روحیه همدلی، احترام به تفاوت دیدگاه‌ها و مشارکت در حل مسائل جامعه، ادامه همان حضوری است که در مراسم تشییع به نمایش گذاشته شد. جامعه‌ای که در میدان همدل باشد، در میدان پیشرفت نیز موفق‌تر خواهد بود.نخبگان، دانشگاهیان، فعالان فرهنگی و اجتماعی نیز باید این رخداد را به فرصتی برای گفتگوی ملی تبدیل کنند. امروز بیش از هر زمان دیگری کشور نیازمند تقویت سرمایه اجتماعی، افزایش اعتماد عمومی و پرهیز از اختلافات فرساینده است. تاریخ نشان داده ملت‌هایی که پس از حوادث بزرگ، وحدت خود را حفظ کرده‌اند، مسیر توسعه و اقتدار را با سرعت بیشتری پیموده‌اند و بی‌شک آنچه می‌تواند به تحقق این مهم کمک کند، دقت‌نظر همین گروه‌های مرجع است که در ایجاد خط فکری جامعه نقشی بسزا دارند.آنچه از مراسم میلیونی وداع، تشییع و تدفین آقای شهید ایران در حافظه تاریخ جهان باقی خواهد ماند، صرفاً تصاویر مربوط به کثرت جمعیت نیست، بلکه میزان موفقیت ما در تبدیل آن احساس مشترک به برنامه، خدمت، همدلی و پیشرفت خواهد بود. اگر این سرمایه عظیم اجتماعی به درستی پاس داشته شود، آن بدرقه باشکوه نه پایان یک دوران، بلکه نقطه آغاز فصلی تازه از انسجام، مسئولیت‌پذیری و حرکت رو به آینده خواهد بود. دنیا از ایران یکپارچه واهمه دارد و از ایرانیان همدل هراسان است.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)
