سلام این روزها همه جا حرف از شب یلداست؛ از دورهمی‌ها و سفره‌های پر از رنگ و شادی. اما واقعیت این است که خیلی از خانواده‌ها، به جای فکر کردن به طولانی‌ترین شب سال، بیشتر درگیر حساب و کتاب دخل و خرجشان هستند. کارگران با دلِ خسته‌ای می‌گویند کاش شب یلدا همین امشب تمام شود تا شرمندگی نگاه بچه‌ها را کمتر حس کنند. کارمندان هم چندان حال و هوای خرید امسال را ندارند؛ چون با این قیمت‌ها، حتی حقوق آخر ماه هم جواب نمی‌دهد. دیگر فرقی نمی‌کند کارت کارگری در جیبت باشد یا کارمندی، فشار گرانی روی همه‌ست. اگر حسابی ساده کنیم، می‌بینیم شب یلدا برای یک خانواده چهار نفره با کمی میوه، آجیل و شام ساده، خرجی چند میلیونی دارد. آن هم در حالتی که همه چیز را به حداقل رسانده باشی. و وقتی مجبور باشیم از خیلی چیزها بگذریم، فلسفه‌ی این شبِ گرم و صمیمی هم رنگ می‌بازد. قیمت آجیل و میوه‌ها نسبت به سال گذشته دو برابر شده و سفره‌های مردم هر روز کوچک‌تر می‌شود. یلدایی که قرار بود یادآور باهم بودن و خاطره‌ی شیرین خانواده‌ها باشد، حالا برای خیلی از مردم، طعم تلخی گرفته‌است. وقتی جیب خالی باشد، حتی بلندترین شب سال هم کوتاه‌تر از همیشه می‌گذرد.