کم‌کم وارد سومین ماه از پاییز می‌شویم و هنوز اثری از باران دیده نمی‌شود. هوا خشک و خاک تفتیده است، چاه‌ها بی‌رمق شده‌اند و زمین تشنه، مثل بیماری رنج‌دیده، به هر نشانه‌ای از رطوبت چشم دوخته است. این وضعیت دیگر فقط نگرانی نیست؛ واقعاً دردناک و آزاردهنده است. در روستاها باغدارها با دلهره به آسمان خیره می‌شوند، و در شهرها مردم از شنیدن خبر کاهش بارش‌ها خسته‌اند. همه می‌دانیم این کم‌بارشی دیگر مقطعی نیست و با اندکی ادامه، می‌تواند به یکی از سخت‌ترین تنش‌های آبی سال‌های اخیر منجر شود.در این شرایط، نقش دو گروه از همیشه مهم‌تر است: مردم و مسئولان. مردم باید بدانند عصر بی‌محابا مصرف کردن گذشته است. هر قطره آبی که امروز از شیر می‌چکد، در واقع حقی از نسل آینده است. اگر با دقت مصرف نکنیم، هیچ طرح انتقال یا سد جدیدی نمی‌تواند عطش زمین را فرو بنشاند. در خانه‌ها، مزارع و حتی ادارات، وقت جدی گرفتن وجدان آبی رسیده؛ صرفه‌جویی نباید شعاری باشد که فقط روی بیلبوردها بنشید.در سوی دیگر، مسئولان نیز باید صادقانه بپذیرند که ریشه بحران در شیوه‌های قدیمی مدیریت آب است. سال‌هاست آمارها می‌گویند بیش از ۹۰ درصد منابع آبی ما صرف کشاورزی می‌شود، اما همچنان سیستم‌های آبیاری غرق‌آبی و چاه‌های غیرمجاز، منابع زیرزمینی را به کام خشکی می‌کشانند. چند سال است کارشناسان می‌گویند باید الگوی کشت اصلاح شود، باید سیستم‌های نوین مثل قطره‌ای، بارانی و هوشمند جایگزین روش‌های سنتی شود، اما گوش شنوایی نیست. نتیجه همین می‌شود که امروز می‌بینیم: قنات‌ها خشک، سفره‌ها پایین، و چشمه‌های قدیمی بی‌جان.اگر بخواهیم بحران پیش‌رو را فقط با تکرار «خدایا باران بده» حل کنیم، باز فردایی بدتر خواهیم ساخت. وقت آن است هم مردم به وظیفه خود در مصرف درست عمل کنند، و هم مسئولان جسارت تصمیم‌های سخت را داشته باشند. آب دیگر سرمایه بی‌پایان نیست؛ هر قطره‌اش، نفس خراسان جنوبی است.