آغاز اجرای طرح جدید کالابرگ، آن هم با واریز ماهانه یک میلیون تومان به ازای هر نفر و پیش‌بینی چهار میلیون تومان برای چهار ماه ابتدایی، در ظاهر گامی مهم در جهت اصلاح سیاست‌های حمایتی دولت است؛ سیاستی که بنا دارد یارانه را از چرخه‌های ابتدایی و رانتی اقتصاد جدا کرده و مستقیماً به دست مصرف‌کننده نهایی برساند. هدف، روشن است: کاهش رانت، شفاف‌سازی توزیع منابع و حمایت واقعی از مردم. اما تجربه سال‌های گذشته به ما یاد داده که در اقتصاد ایران، نیت خوب بدون مراقبت مستمر، می‌تواند به نتیجه‌ای معکوس منجر شود. دولت می‌گوید با این طرح، یارانه به جای آنکه در میانه راه نصیب دلال، واردکننده یا حلقه‌های غیرشفاف توزیع شود، مستقیم به سفره مردم می‌رسد. این حرف، از نظر تئوریک درست است. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا بازار آماده پذیرش این نقدینگی کنترل‌نشده هست؟ واقعیت این است که بازار ایران به‌شدت حساس، شکننده و متاثر از انتظارات تورمی است. اگر همزمان با اجرای کالابرگ، نظارت دقیق بر قیمت‌ها، شبکه توزیع و موجودی کالاها وجود نداشته باشد، نتیجه روشن است: افزایش تقاضا + ضعف نظارت = جهش قیمت و در این صورت، یارانه‌ای که قرار بود حامی مردم باشد، به‌سرعت در دل تورم آب می‌رود. دولت باید بداند که مردم امروز صبرِ آزمون و خطا ندارند. سفره‌ها کوچک شده، اعتماد فرسوده و توان تحمل شوک‌های جدید تقریباً به صفر رسیده است. هر تصمیم اقتصادی اگر حتی برای چند هفته بازار را «به‌هم بریزد»، هزینه اجتماعی آن بسیار بالاتر از منافع ادعایی‌اش خواهد بود. اگر قرار است این طرح موفق شود، سه شرط اساسی دارد: اول، نظارت واقعی و میدانی بر قیمت کالاهای مشمول کالابرگ، نه صرفاً گزارش‌های آماری. دوم، تضمین تأمین پایدار کالا؛ کمبود، بزرگ‌ترین دشمن هر سیاست حمایتی است. سوم، شفافیت با مردم؛ توضیح دقیق، صادقانه و مستمر درباره چرایی، چگونگی و مدت اجرای طرح. کالابرگ می‌تواند ابزار اصلاح باشد، نه مُسکّن کوتاه‌مدت؛ به شرط آنکه دولت اجازه ندهد بازار با سیگنال‌های غلط ملتهب شود. امروز بیش از هر زمان دیگر، اقتصاد کشور به تصمیم‌های حساب‌شده، اجرای آرام و گوش شنوا برای هشدارها نیاز دارد. مردم از وعده خسته‌اند؛ آنچه می‌خواهند، ثبات است، نه شوک جدید.