یکی دو سال پیش، خبر ایجاد دو تقاطع غیرهمسطح در بیرجند با آب‌وتاب مطرح شد؛ وعده‌ای که قرار بود مرهمی باشد بر ترافیک، تصادفات و کلافگی روزمره شهروندان. آن روزها مسئولان از مطالعه، تأمین اعتبار و آغاز عملیات می‌گفتند و افکار عمومی با امید به بهبود وضعیت عبور و مرور، منتظر تحقق این وعده ماند. اما امروز، نه از تقاطع خبری هست و نه حتی توضیح روشنی درباره سرنوشت آن وعده‌ها. سؤال ساده ما به عنوان شهروندان بیرجندی این است: چه شد که این طرح‌ها به سرانجام نرسید؟ آیا مطالعات اولیه از همان ابتدا دقیق و واقع‌بینانه نبود؟ آیا اساساً مطالعاتی انجام شد یا صرفاً نام «مطالعه» به عنوان ابزار توجیه وعده‌ها به کار رفت؟ اگر مطالعاتی انجام شده، چرا نتایج آن شفاف منتشر نشد تا مردم بدانند مانع کار کجاست؟ مشکل فقط ساخته نشدن دو تقاطع نیست؛ مسئله، تکرار یک چرخه آشناست. چرخه‌ای که در آن وعده‌ها زودتر از برنامه‌ریزی داده می‌شوند، اما وقتی نوبت اجرا می‌رسد، همه چیز به نبود اعتبار، تغییر اولویت‌ها یا عدم همراهی دستگاه‌ها حواله داده می‌شود. اگر تأمین مالی چنین پروژه‌هایی از ابتدا قطعی نبود، چرا وعده آن داده شد؟ اگر بیرجند در اولویت پروژه‌های ملی نیست، چه کسی باید این واقعیت را صادقانه به مردم بگوید؟ از سوی دیگر، ترافیک شهری منتظر جلسات و مکاتبات اداری نمی‌ماند. هر روز تأخیر در اجرای زیرساخت‌های ترافیکی، هزینه آن را شهروندان با اتلاف وقت، استرس و حتی تصادف می‌پردازند. انتظار حداقلی مردم این است که مسئولان، اگر نمی‌توانند پروژه‌ای را اجرا کنند، دست‌کم درباره دلایل توقف آن شفاف صحبت کنند. شهر بیرجند بیش از وعده‌درمانی به برنامه‌محوری و پاسخگویی نیاز دارد. هنوز هم دیر نشده؛ یا باید زمان‌بندی دقیق و واقعی برای اجرای تقاطع‌های غیرهمسطح اعلام شود، یا صادقانه گفته شود که این پروژه‌ها فعلاً از دستور کار خارج شده‌اند. شهروندان بیش از هر چیز، حقیقت را می‌خواهند؛ حتی اگر تلخ باشد.