در سال‌های اخیر، برگزاری مراسم پرهزینه عروسی، جشن‌های تولد پر زرق‌وبرق، رقابت در خرید خودرو، دکوراسیون خانه و حتی نوع پوشش، بیش از گذشته در بیرجند دیده می‌شود. مسئله فقط داشتن امکانات نیست؛ بلکه دیده شدن است. شبکه‌های اجتماعی به ویترینی تبدیل شده‌اند که سبک زندگی لوکس را عادی‌سازی می‌کنند و همین موضوع، به‌ویژه برای جوانان، فشار روانی و اجتماعی ایجاد می‌کند؛ فشاری که می‌گوید اگر شبیه بقیه نباشی، عقب مانده‌ای.بسیاری از خانواده‌ها، حتی با توان مالی محدود، ناچار می‌شوند خود را با این جریان هماهنگ کنند؛ نه از سر میل، بلکه از ترس قضاوت دیگران. در شهری مانند بیرجند که روابط اجتماعی هنوز چهره‌به‌چهره و مبتنی بر شناخت خانوادگی است، «حرف مردم» نقش پررنگی در تصمیم‌ها دارد. همین نگاه، گاهی خانواده‌ها را به سمت وام گرفتن، بدهکاری‌های طولانی‌مدت و تشدید فشار اقتصادی سوق می‌دهد؛ آن هم صرفاً برای چند ساعت مراسم یا چند عکس قابل انتشار.از سوی دیگر، نباید نقش تغییرات اقتصادی و فرهنگی را نادیده گرفت. رشد مراکز تجاری، تبلیغات پر زرق‌وبرق و ورود الگوهای مصرفی کلان‌شهری، آرام‌آرام سبک زندگی شهرهای کوچکتری چون بیرجند را تغییر داده است. در این میان، مرز میان نیاز، علاقه و چشم‌وهم‌چشمی روزبه‌روز کم‌رنگ‌تر می‌شود.پرسش اصلی اینجاست: آیا واقعاً تجمل‌گرایی موجب افزایش رضایت و کیفیت زندگی شده است؟ یا تنها آرامشی کوتاه‌مدت می‌آورد و در بلندمدت، فشار اقتصادی، فرسودگی روانی و شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر می‌کند؟ تجربه سال‌های اخیر در بیرجند نشان می‌دهد که بسیاری از کسانی که وارد این رقابت شده‌اند، بهای سنگینی پرداخته‌اند؛ بهایی که کمتر درباره آن صحبت می‌شود.شاید زمان آن رسیده باشد که در بیرجند، بازخوانی جدی‌تری از ارزش‌ها انجام دهیم. بازگشت به سادگی به معنای عقب‌ماندگی نیست؛ بلکه می‌تواند نشانه بلوغ اجتماعی باشد. تجمل‌گرایی اگر انتخابی آگاهانه و متناسب با توان مالی باشد، حق هر فردی است؛ اما وقتی به یک اجبار نانوشته تبدیل می‌شود، دیگر نه انتخاب است و نه فضیلت، بلکه باری است بر دوش خانواده و جامعه.