ظاهراً در این روزها، دروغ گفتن به یکی از کم‌هزینه‌ترین فعالیت‌های اجتماعی تبدیل شده است؛ نه مجوز می‌خواهد، نه سند، نه پاسخگویی. کافی است در یک جمع یا فضای مجازی جمله‌ای پرطمطراق گفته شود و بعد، همه‌چیز به حال خود رها شود. چند روز پیش در جمعی صحبت از این بود که فلان مدیر محترم در حال آماده شدن برای انتخابات مجلس است. مدیری که او را از نزدیک می‌شناسم و می‌دانم نه چنین قصدی دارد و نه اساساً نگاهش انتخاباتی است؛ تمام تمرکزش، آن‌طور که دیده‌ایم، خدمت به مردم بوده است. اما آن شایعه با اطمینان کامل گفته شد؛ بی‌سند، بی‌منبع و بی‌هزینه. این اولین بار هم نیست. در سال‌های گذشته، به‌ویژه در مقاطع حساس مثل تعیین استاندار، انتصاب مدیران کل یا نزدیک شدن به انتخابات، بازار این شایعات در استان داغ شده است؛ شایعاتی که نه‌تنها افراد را تخریب می‌کند، بلکه اعتماد عمومی را هم آرام‌آرام فرسایش می‌دهد. سؤال ساده است: چرا دروغ‌گویی در جامعه ما بی‌هزینه یا کم‌هزینه است؟ چرا کسی از شایعه‌سازان مطالبه سند نمی‌کند؟ و اگر سندی خواسته شد و وجود نداشت، چرا ماجرا همان‌جا تمام می‌شود؟ در فضای مجازی، به‌راحتی مطلبی منتشر می‌شود، چند ساعت یا چند روز افکار عمومی را درگیر می‌کند و بعد، بی‌هیچ توضیحی پاک می‌شود؛ گویی نه دروغی گفته شده و نه اعتباری خدشه‌دار شده است واقعیت این است که هیچ کالایی گران‌بهاتر از سرمایه اجتماعی و اعتماد مردم نیست؛ اعتمادی که نسبت به مدیران و مسئولانی شکل گرفته که سال‌ها در این استان خدمت کرده‌اند. بازی با این سرمایه، شوخی‌بردار نیست. اگر از همین حالا، با وجود 2 ماه باقی‌مانده تا انتخابات، جلوی این دروغ‌پردازی‌ها گرفته نشود، فردا هزینه‌اش را همه می‌پردازیم؛ نه فقط افراد تخریب‌شده، بلکه کل فضای عمومی استان.