۳۰۰ نفر فوتی و ۵ هزار مصدوم در یک سال؛ این اعداد را که می‌خوانیم شاید برای چند ثانیه مکث کنیم و بعد رد شویم، اما واقعیت این است که پشت هر عدد، یک خانواده داغدار نشسته، یک مادر سیاه‌پوش شده، یک پدر کمرش خم شده و یک زندگی برای همیشه از روال عادی خارج شده است. این آمار دیگر یک هشدار نیست، یک فاجعه تمام‌عیار است. واقعاً باید پرسید دستگاه‌های مسئول دقیقاً کجای کار ایستاده‌اند؟ وقتی این همه کشته و زخمی روی دست جامعه مانده، دیگر نمی‌شود فقط گزارش نوشت، جلسه گرفت و آمار تحویل مردم داد. عملکرد خیلی از دستگاه‌ها در حوزه پیشگیری، آموزش، ایمن‌سازی جاده‌ها و نظارت، نمره قبولی نمی‌گیرد. اگر بخواهیم منصفانه اما صریح حرف بزنیم، نمره عملکرد مجموعه دستگاه‌های مسئول در این ماجرا بیشتر از 10 از 20 نیست؛ چون خروجی کار، چیزی جز این حجم از خسارت و داغ و درد نبوده است. از آن طرف، بخشی از ماجرا هم برمی‌گردد به بعضی راننده‌ها که انگار از رانندگی فقط گاز دادن، سبقت بی‌جا، لایی کشیدن و سرعت را یاد گرفته‌اند. انگار جاده پیست مسابقه است و جان مردم هم چیزی نیست جز عدد و رقم. رانندگی برای بعضی‌ها شده نمایش هیجان، نه مسئولیت. نه به جان خودشان فکر می‌کنند، نه به جان بقیه. بعد هم وقتی اتفاق می‌افتد، چند روزی همه ناراحت می‌شوند و دوباره همان آش و همان کاسه. باید قبول کنیم که این وضعیت، حاصل یک زنجیره معیوب است؛ از ضعف فرهنگ رانندگی گرفته تا کم‌کاری در آموزش، سهل‌انگاری در نظارت، نقص در زیرساخت‌ها و البته بی‌تفاوتی برخی مسئولان. تا وقتی برخوردها جدی نشود، آموزش از حرف فراتر نرود و راننده متخلف احساس نکند که قرار است هزینه سنگینی بابت بی‌مسئولیتی‌اش بدهد، این آمار هر سال تکرار می‌شود. ۳۰۰ فوتی و ۵ هزار مصدوم، شوخی نیست. این یعنی یک شهر، یک استان، یک کشور باید بنشیند و از خودش خجالت بکشد. با جان مردم نمی‌شود این‌قدر سهل‌انگارانه برخورد کرد.