چند روز پیش، درست در روزی که همه جا از «دختران سرزمینم» می‌گفتند، من در پشت ترافیک ایستاده بودم؛ در حالی که افکارم مثل ماشین‌های صف کشیده در خیابان، گره خورده بود. ذهنم خسته و پریشان میان رقم هزینه مهدکودک بچه، قسط خانه، فشار کاری مدیر، و یک بحث خانوادگی نیمه‌تمام که در گوشه ذهنم مانده بود، می‌چرخید. همه‌جا صحبت از لطافت و مهر و ظرافت بود و تبریک‌های رنگی در فضای مجازی موج می‌زد، اما من ـ مثل بسیاری از مردان این شهر ـ در دل خودم غرق در حساب و کتاب، نگرانی و سکوت بودم. همان لحظه با خودم گفتم: اگر روز دختر هست و باید ارزش او را دید، پس بد نیست از این بهانه استفاده کنم و گوشه‌ای از روزگار مردان امروز را هم برای شما ـ روزنامه آوای خراسان جنوبی ـ بازگو کنم. مردان امروز، قشر بی‌ادعایی هستند که سال‌هاست نقش «ستون خانه» را بر دوش می‌کشند، اما کمتر کسی دل‌شان را می‌فهمد. در جامعه‌ای که از آنها انتظار دارد همیشه قوی، منطقی و بی‌احساس باشند، خستگی و دغدغه‌هایشان معمولاً بی‌صدا می‌ماند. مرد بودن در این روزگار یعنی بامدادان پیش از طلوع، دل کندن از تخت گرم، رفتن به محل کار با هزار فکر و بازگشتن با هزار دغدغه. یعنی روبه‌رو شدن با قیمت‌هایی که هر روز بالا می‌رود، اجاره‌خانه‌ای که آرامش را می‌گیرد، شهری که با هر قبض و هزینه جدید فشار بیشتری می‌آورد. مردان بسیاری در سکوت، زیر بار مسئولیت له می‌شوند اما نه گریه می‌کنند، نه می‌گویند خسته‌اند، چون تصور غالب جامعه این است که «مرد که نباید بشکند». در واقع، سیستم فرهنگی و اجتماعی ما کمتر به «سلامت روان مردان» توجه کرده است. افسردگی، اضطراب، فشار شغلی و اقتصادی در میان مردان به شدت بالاست، اما جامعه و حتی خانواده به آنها کمتر گوش می‌دهد. از نگاه دیگر، تغییر نقش‌های اجتماعی هم باعث شده مردان در وضعیت سختی از هویت و انتظارات قرار گیرند؛ یک سو انتظار سنتی برای نان‌آور بودن و قوی ماندن، و سوی دیگر ضرورت همدلی و لطافت در روابط. این تضاد، بسیاری را میان دو قطب معلق گذاشته است. از بیکاری جوانان تحصیل‌کرده تا فشار رقابت‌های کاری بی‌رحم، از نداشتن تکیه‌گاه عاطفی تا ترس از قضاوت، دایره مشکلات مردان امروز وسیع است. حتی وقتی اشتباهی می‌کنند یا از مسیر می‌لغزند، جامعه آنها را قضاوت می‌کند بی‌آن‌که ریشه‌های خستگی و شکستشان را ببیند. گاهی مرد فقط نیاز دارد کسی به او بگوید «می‌فهممت»؛ اما ما فرهنگی ساخته‌ایم که در آن فهمیدنِ مرد، ارزشی ندارد.شاید روزی برسد که ما هم در کنار روز دختر و روز زن، روزی برای شنیدن و فهمیدن مردان جامعه‌مان داشته باشیم. نه برای تجلیل نمادین، بلکه برای فهم واقعی انسانی که زیر بار مسئولیت، در سکوت می‌جنگد تا خانواده‌اش آرام بماند. تا آن روز، تنها کاری که می‌شود کرد، این است که به خاطر بیاوریم پشت هر چهره آرام مردانه، جهانی از نگرانی و تلاش پنهان است؛ جهانی که بهتر است گاهی نه از او انتظار داشته باشیم، بلکه اندکی درکش کنیم.