این روزها مدام در اخبار و جلسات مسئولان استان می‌شنویم که می‌گویند «بهره‌وری فلان است»، «دستگاه‌ها باید بهره‌ور شوند» و «جذب به‌موقع بودجه خودش اوج بهره‌وری است»! دست‌مریزاد، حرف‌های قشنگ و روی کاغذ شیکی است؛ اما بیایید یک روز کت‌وشلوار مدیریتی را کنار بگذارید و مثل ما مردم عادی، کفش آهنی پا کنید و پا در ادارات همین استان بگذارید تا ببینید تعریفی که مردم از کارکرد ادارات دارند با این واژه‌های اداری چقدر فاصله دارد! راستش را بخواهید، ما مردم عادی هرچه چشم می‌اندازیم، هیچ نشانی از این «بهره‌وری» نمی‌بینیم. بهره‌وری برای کارمند و مدیری که پشت میز نشسته شاید فرمول و جدول و درصد جذب اعتبار باشد، اما برای منِ بازنشسته، منِ جوان جویای کار و آن کشاورزی که از روستا آمده، یعنی یک چیز ساده: «کار مردم امروز به فردا نیفتد». کجای معطل‌شدن یک‌ماهه برای یک امضای ساده در فلان کارتابل اداری، بهره‌وری است؟ وقتی سیستم قطع است، وقتی کارشناس مربوطه ساعت ۱۰ صبح تازه می‌رود صبحانه بخورد و بعدش هم در جلسه نامعلوم است، وقتی برای یک مجوز خرد، ارباب‌رجوع باید راهروهای پر از دودلی و پاس‌کاری چند اداره را گز کند؛ دقیقاً داریم از کدام بهره‌وری حرف می‌زنیم؟ آقایان مسئول! بهره‌وری فقط این نیست که در تقویم مسابقه بگذارید کی زودتر بودجه را گرفت و خرج کرد؛ بهره‌وری یعنی وقت، عمر و اعصاب مردمی که در این صف‌های بی‌پایان تلف می‌شود. این‌که بودجه‌ای جذب شود عالی است، اما وقتی آن اعتبار به خروجی ملموس، آسفالت درست جاده، روان شدن کار کسب‌وکار مردم و ارتقای خدمت نرسد، چه دردی از منِ شهروند دوا می‌کند؟ ما منکر زحمات کارمندان شریف و زحمت‌کش نیستیم؛ اما وقتش رسیده دستگاه‌های اجرایی تعارف را کنار بگذارند و بهره‌وری را از دم در ورودی ادارات شروع کنند؛ از تکریم ارباب‌رجوع، کوتاه کردن مسیرهای بروکراسی و حذف مراحل دست‌وپاگیر. ما تا وقتی نبینیم یک پرونده بدون پارتی‌بازی و تلف‌شدن عمرمان در چند روز بسته می‌شود، با این حرف‌ها باورمان نمی‌شود بهره‌وری به ادارات استان پا گذاشته باشد. کمی بیشتر به جای آمار، به چشم و دل مردم نگاه کنید.