به عنوان یک شهروند بیرجندی که هر روز شاهد کوچ رفقا و نخبگان این دیار است، خواهشمندم این درد‌دل و یادداشت کوتاه را در ستون صدای مردم یا صفحه یادداشت منتشر کنید تا شاید تلنگری برای مدیران و تصمیم‌گیران استان باشد. سال‌هاست به خود می‌بالیم که بیرجند شهر فرهنگ و دانشگاه است، مهد اندیشمندانی چون پدران علم و سرزمینی با ضریب هوشی زبانزد. مدارس و دانشگاه‌های این شهر با تمام توان فرزندان مستعد تربیت می‌کنند، اما سوال اینجاست: میوه این درخت تناور را چه کسانی می‌چینند؟ واقعیت این روزهای شهر ما تلخ و گزنده است؛ بیرجند به جای آنکه زیست‌بومی برای ماندگاری و رشد باشد، به یک سکوی پرتاب تمام‌عیار تبدیل شده است. ما در این شهر جوانان باانگیزه را پرورش می‌دهیم، مدرک تحصیلی به دستشان می‌دهیم و درست در لحظه‌ای که باید تخصص و انرژی‌شان خرج آبادانی استان شود، در ترمینال و فرودگاه بیرجند آن‌ها را به مقصد مشهد، تهران یا آن سوی مرزها بدرقه می‌کنیم. جوان متخصص، مهندس، پزشک، کارآفرین و تکنسین ماهر ما وقتی با نبود بازار کار تخصصی، فقدان سرمایه‌گذاری مولد و کمبود فضای توسعه فردی روبه‌رو می‌شود، چاره‌ای جز رفتن نمی‌بیند. تبعات این پدیده، دیگر تنها از دست دادن چند نخبه نیست؛ فردا روزی فرا می‌رسد که بیرجند با بافت جمعیتی به‌شدت سالمند، خالی از نیروی کار فعال و با افول جدی پویایی اقتصادی و اجتماعی مواجه خواهد شد. کارگاه‌ها بدون دست‌های ماهر، مراکز درمانی بدون متخصص و دانشگاه‌ها بدون چهره‌های خلاق باقی می‌مانند و این یعنی رکود عمیق هویتی و اقتصادی برای کل استان. توسعه تنها با جاده و ساختمان‌سازی محقق نمی‌شود؛ مهم‌ترین سرمایه خراسان جنوبی، انسان است. مسئولان استان باید تا دیر نشده تدبیری بیندیشند؛ مشوق‌های واقعی برای کارآفرینی تخصصی، شکستن ساختارهای سنتی اشتغال و حمایت بی‌قیدوشرط از کسب‌وکارهای نوآور، تنها راهی است که می‌تواند بیرجند را از یک ایستگاه موقت، به خانه‌ای امن و پویا برای فرزندان شایسته‌اش تبدیل کند.