هر روز که از در خانه بیرون می‌آیم، انگار به میدان جنگ قدم گذاشته‌ام. جنگی بی‌پایان با پیاده‌روهایی که از بس ناهموارند، چرخ‌های ویلچرم را به دام می‌اندازند. باید مثل یک سرباز خسته، هر روز مسیرها را شناسایی کنم تا ببینم از کدام طرف کمتر می‌افتم یا کمتر مجبور می‌شوم از دیگران کمک بگیرم. پل‌های هوایی که به ظاهر برای آسانی عبور ساخته شده‌اند، برای ما شبیه دیوارهای بلند یک قلعه غیرقابل فتح‌اند. ادارات دولتی هم اغلب رمپ ندارند و ورودمان، به جای حق طبیعی، تبدیل به یک عملیات دشوار می‌شود. حتی اتوبوس‌ها که قرار است همه را به مقصد برسانند، برای من همیشه با یک جواب کوتاه همراه‌اند: نمی‌شود سال‌هاست که مسئولان وعده «مناسب‌سازی» می‌دهند. می‌گویند کارهای زیادی شده، اما هنوز شهرم برای میزبان بودن ما توان‌یابان، آماده نیست. آوای عزیز ما شهروند درجه دو نیستیم؛ تنها توقع داریم حداقل امکانات و دسترسی‌ها فراهم شود تا بتوانیم مثل بقیه زندگی کنیم، نه اینکه هر روز برای ساده‌ترین کارها، با موانع بجنگیم.