عجب پارادوکسی است این مسیرِ خدمت به وطن! از یک‌سو مدام دعوت می‌شویم که پای توسعه اقتصادی کشور بمانیم و چرخ تولید را بچرخانیم، و از سوی دیگر، با هر قدم که برمی‌داریم، درآمد و سرمایه‌مان به پاس مدیریت برخی نوشکفته‌های پشت میزنشین، آب می‌رود و کوچک‌تر می‌شود. حکایت ما و بانک‌ها، حکایت ضرب‌المثل آمدیم ثواب کنیم، کباب شدیم است. پولمان را در بانک می‌گذاریم تا شاید تسهیلاتی بگیریم و کارگاهی راه بیندازیم، اما همان پول در عرض یک سال به نصف ارزشش می‌رسد. وقتی هم می‌خواهیم وام بگیریم، آن‌قدر درگیر کاغذبازی‌های اداری و هفت‌خوان رستم می‌شویم که قید خیرش را می‌زنیم. سرمایه‌گذاری در بازارهای دیگر هم که داستان خودش را دارد؛ یا متهم به اخلال در نظام اقتصادی می‌شویم یا باید تماشاگر سقوط سرمایه‌مان باشیم. انگار به زبان بی‌زبانی به ما می‌گویند: پولتان را بگذارید توی گاوصندوق تا خاک بخورد؛ نه کارآفرینی کنید، نه چرخ تولیدی را بچرخانید.
بنده با همین دلسوزی برای استان، قصد داشتم یک کارگاه کوچک بزنم تا نانی سرِ سفره چند جوان بیاید. مدتی پولم را در بانک حبس کردم تا وام بگیرم و کار را شروع کنم. اما همان لطف بیکران بانک و تأخیرهای بی‌پایان آقایان مدیر باعث شد اجناس در این مدت دوبرابر شود و همان سرمایه اولیه‌ام دیگر قدرت خرید نداشته باشد. خسته شدم؛ عطای کارآفرینی و خدمت به خلق را به لقایش بخشیدم. حالا هم ترجیح می‌دهم سرمایه‌ام را ببرم سمت ملک و طلا و ماشین، که لااقل دودش به چشم خودم نرود. سؤال من از مدیران گل و گلاب این است: اگر کسی بخواهد در این استان خشتی روی خشت بگذارد، باید چه کند؟ اگر دلسوزی کنید، فرآیند را تسهیل کنید و ارزشِ پول تولیدکننده را حفظ کنید، دیگر کسی به فکر دلالی نمی‌افتد. تا وقتی بانک‌ها ترمز تولید باشند، سرمایه‌ها به‌جای کارگاه، راهی پارکینگ‌های خانه و صندوق طلافروشی‌ها می‌شود. ما که رفتیم سراغ ملک و ماشین؛ خود دانید و این چرخ لنگ اشتغال!