چند روز پیش تصاویر و فیلم‌هایی از یک مراسم عروسی در روستای چنشت، در شبکه اجتماعی اینستاگرام دیدم که حقیقتاً دلم را تازه کرد. لباس‌های رنگارنگ زنان و مردان، موسیقی محلی، رقص‌های جمعی و حتی نحوه استقبال و پذیرایی از مهمانان، همه نشان از زیبایی و اصالت فرهنگی داشت. این صحنه‌ها، تفاوت آشکاری با عروسی‌های شهری داشتند؛ جایی که اغلب در سالن‌های مدرن، با موسیقی‌های غیربومی و لباس‌های مشابه برگزار می‌شود. در مراسم چنشت، شادی‌ها به سبک پدران و مادران قدیم بود؛ همه چیز از دل فرهنگ و تاریخ منطقه می‌آمد. لباس‌ها، دوخته دست زنان محلی با نقش‌ونگارهایی که نسل به نسل منتقل شده. موسیقی، ضرب و نوای سازهایی بود که صدای آن از گذشته تا امروز در کوهپایه‌های این منطقه شنیده شده. حتی نوع تعامل مردم در مراسم، آرام و صمیمی، نکته‌ای بود که ما در ازدواج‌های شهری کمتر می‌بینیم. به‌عنوان یک شهروند باید بگویم این خورده‌فرهنگ‌ها، گنجینه‌های هویت ما هستند. اگر آنها را بشناسیم، ثبت کنیم و معرفی کنیم، نه تنها مانع از فراموشی می‌شویم بلکه برای نسل جدید یک منبع الهام ایجاد می‌کنیم. چه‌قدر خوب می‌شد اگر رسانه‌ها، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، میراث فرهنگی و حتی فعالان حوزه گردشگری، گزارش‌هایی جامع از این مراسم‌ها تهیه می‌کردند؛ گزارشی که نه فقط خبر باشد، بلکه داستان و تصویر کامل یک سنت را روایت کند. حمایت از خورده‌فرهنگ‌ها فقط با تعریف و تمجید در شبکه‌های اجتماعی نیست. باید کار جدی کرد؛ مستندسازی فیلم و عکس، برگزاری نمایشگاه‌ها، ایجاد بخش‌های ویژه در جشنواره‌های فرهنگی و حتی آموزش این سنت‌ها در مدارس. در این راه، هم روستاها دیده می‌شوند و هم ارتباط میان نسل‌ها بیشتر می‌شود .عروسی در چنشت یک مثال است، اما ده‌ها روستا در استان ما هستند که سنت‌هایشان هنوز زنده است. اگر به این خرده‌فرهنگ‌ها توجه نکنیم، به مرور رنگ می‌بازند و با تغییر سبک زندگی به فراموشی سپرده می‌شوند. وظیفه ماست که آن‌ها را نه فقط ثبت، بلکه زندگی کنیم. چه زیباست روزی برسد که وقتی نام جشن و شادی به میان می‌آید، کنار سالن‌های لوکس شهری، از میدان‌ها و خانه‌های گِلی روستایی هم یاد کنیم؛ جایی که شادی از دل مردم می‌جوشد، بدون تشریفات اضافه و با طعم اصالت.