چند شب پیش، سر یک موضوع به ظاهر ساده، میان من و پسرم که نوگل تازه از راه رسیده دهه هشتادی‌ام است، بحثی درگرفت. موضوع اصلاً پیچیده نبود؛ صحبت از یک رسم یا ارزش خانوادگی بود که در دوران نوجوانی خودم (دهه شصتی‌ها)، حکم مدال افتخار را داشت. دلم می‌خواست او هم با همان اشتیاق آن سال‌ها، پا در همان مسیر بگذارد و همان‌قدر برایش ارزش قائل باشد. اما نگاه او، سرد، بی‌تفاوت و کاملاً از موضع کهنه شده بود. برای او، آن ارزش دیرینه‌ی من، نه جذاب بود و نه کارآمد!. آن شب، تا ساعت‌ها خواب به چشمم نمی‌آمد. خیره به سقف اتاق، به این فکر می‌کردم که ما نسل دهه شصت، با چه آرزوها، محدودیت‌ها و سخت‌کوشی‌هایی بزرگ شدیم. نسلی که هم‌بازی کوچه‌های خاکی بود، صف‌های طویل نفت و کوپن را دید، در دل جنگ و کمبودها قد کشید و قناعت و احترام مطلق به بزرگ‌ترها برایش قطب‌نما بود. ما یاد گرفته بودیم خواسته‌هایمان را پس‌انداز کنیم و برای به دست آوردن یک «چیز کوچک»، ماه‌ها رویاپردازی کنیم.اما دنیای دهه هشتادی‌ها، سیاره‌ی دیگری است. نسلی که با اینترنت پرسرعت، هوش مصنوعی، دنیاهای مجازی و حق انتخاب نامحدود متولد شده است. آن‌ها زمان را طور دیگری می‌فهمند؛ سرعت دنیای آن‌ها اجازه نمی‌دهد پای بند سنت‌های کند ما بمانند. تعجب‌آور نیست که خواسته‌های ما برایشان بی‌معنی است، چون بستر رشدشان فرسنگ‌ها با دنیای کودکی و نوجوانی ما فاصله دارد. شاید درد اصلی ما نسل‌ها، نه در اختلاف سلیقه، که در «ناتوانی درک متقابل» باشد. ما از آن‌ها انتظار داریم با عینک دهه شصت به جهان پرشتاب امروز نگاه کنند و آن‌ها هم ما را متهم به درجا زدن در گذشته می‌کنند. حقیقت این است که فرزندانمان قرار نیست نسخه‌ی دوم ما باشند؛ آن‌ها انسان‌های مستقل عصر جدیدند. شاید به جای اصرار بر تکرار ارزش‌های دیرینه‌مان، بهتر باشد به جای دیوار کشیدن، پلی از گفت‌وگو بسازیم؛ پلی که روی آن، تجربه‌ی ما با سرعت و نوآوری آن‌ها تلاقی کند. متولیان استان هم باید در این دوران گذر از نسل ها مردم و والدین و مخصوصا جوانان و نوجوانان را یاری کنند . در استانی مثل خراسان جنوبی که نقطه قوتش اصالت فرهنگی آن است توجه به تغییر نسل ها و انجام کارکردهای فرهنگی ایجابی برای حفاظت از هنجارهای جامعه بسیار مهم است و باید دید که ما در خراسان جنوبی چگونه به این سمت رفته ایم . ایا توانسته ایم برنامه ای برای این موضوع مهم تعریف کنیم . متاسفانه هر چقدر سرعت تحول در نسل های جدید بالاست سرعت برنامه ریزی و مدیریت امور در متولیان ما پایین است و این یعنی افزایش شکاف بین تغییر نسل ها و سازگاری جامعه خراسان جنوبی با این رویداد اجتناب ناپذیر