اینکه استان در چه مسیری حرکت می‌کند، پیش‌تر در چه شرایطی قرار داشته، امروز در کجا ایستاده و قرار است با رویکردها و مدیریت‌های جدید به چه نقطه‌ای برسد، پرسشی است که انتظار می‌رود پاسخ آن به‌صورت شفاف و دقیق، به‌ویژه از سوی رسانه‌ها، برای افکار عمومی تبیین شود. در مدت اخیر، به‌عنوان یک شهروند، با نوعی سردرگمی مواجه شده‌ام؛ چراکه هر روز از اولویتی تازه سخن گفته می‌شود. یک روز توسعه گردشگری به‌عنوان محور اصلی مطرح می‌شود، روز دیگر راه‌آهن در صدر برنامه‌ها قرار می‌گیرد، مسئولی از ضرورت آبرسانی به غرب استان سخن می‌گوید و فردی دیگر تمام تمرکز را بر ظرفیت‌های مرزی توصیه می‌کند. تعدد این روایت‌ها، بدون ارائه یک چارچوب مشخص و منسجم، بیش از آنکه اطمینان‌بخش باشد، ابهام‌آفرین است. واقعیت آن است که بخش قابل توجهی از این اظهارنظرها و سخنرانی‌ها، شباهت زیادی به متونی دارد که بارها و بارها در فضای مجازی تکرار شده و صرفاً با ادبیاتی متفاوت بازگو می‌شود؛ در حالی‌که مردم، با حسن نیت، این وعده‌ها را جدی می‌گیرند و بر اساس آن امید می‌بندند. برای آنکه این نقد صرفاً به بیان گلایه محدود نشود، پیشنهاد مشخصی قابل طرح است: لازم است دانشگاهیان، نخبگان و مدیران باتجربه استان، یک‌بار برای همیشه، در قالب یک کار علمی و مبتنی بر تجربه، نقشه راه روشنی ارائه دهند؛ به‌گونه‌ای که مشخص شود خراسان جنوبی در یک مقطع زمانی مشخص در چه نقطه‌ای قرار دارد و در افقی چندساله، مثلاً تا سال 1407، قرار است به چه جایگاهی برسد. در چنین چارچوبی، مسئولیت هر دستگاه و هر مدیر نیز باید به‌صورت دقیق تعریف شود؛ به‌طوری که معلوم باشد هر مدیر در حوزه مأموریت خود چه اقداماتی را باید انجام دهد و این اقدامات در آینده قابل سنجش، ارزیابی و ممیزی باشد. بی‌تردید، اگر چنین رویکردی حاکم شود، تصمیم‌گیری‌ها واقع‌بینانه‌تر خواهد شد و مسئولان نیز با دقت و پاسخ‌گویی بیشتری مسیر توسعه استان را دنبال خواهند کرد.