خبری خوندم که واقعاً نگرانکننده است؛ اونم خبر کاهش ولادت در استان. البته که یکی دو سالی هست از این دست خبرها زیاد خوندیم، شاید دیگه چندان هم تعجب برانگیز نباشه. ولی حقیقت اینه که یه نقطه صبری وجود داره که همه ما باید به خودمون بیایم و یه حرکتی زده بشه. نمیشه همیشه فقط خبر بخونیم و شونه بالا بندازیم و بریم سراغ زندگیمون. تو پنج ماهه نخست امسال، ثبت ولادت توی خراسان جنوبی نسبت به سال قبل حدود ۶.۷ درصد کم شده. این عدد برای استانی که سالها به بافت سنتی و میل خانواده هاش به داشتن بچه بیشتر شناخته میشد، واقعا جای تامل داره. دیگه وقتی زنگ خطر خاموش به صدا در میاد، باید از خودمون بپرسیم چرا خانوادههای این دیار دیگه به داشتن فرزند رغبت نشون نمیدن؟ ببینید، نمیشه این اتفاق رو یه موضوع صرفاً جمعیتی و اداری دونست. پای این قضیه، سفرهی خالی و دل نگران مردم وسط کشته. وقتی یه جوان توی بیرجند یا یه شهرستان کوچیک مثل زیرکوه، از فرداش اطمینانی نداره، تازه به فکر تشکیل خانواده و بچه دار شدن میفته؟ وقتی بازار رکود هست، شغل ها پاره وقت و ناپایدارن و اجاره خونه ی کوچیک هم مثل کوه روی دوش مستاجرا سنگینی میکنه، کدوم خانواده ازدواج و بچه دار شدن رو انتخاب میکنه؟ بچه هزینه داره و نیاز به پوشاک و شیر و درمان و تربیت داره، توی شرایطی هم که قیمتها روز به روز بیشتر میشه، این هزینه دوچندان میشه. حالا بگید نکنه کاهش موالید یه هشدار پوچ و بی اهمیت باشه؟ به هیچ وجه. جمعیت، سرمایه و پشتوانه آینده یک منطقه است. استانی مرزی با گستره پهناور و چشم اندازهای دور از مرکز، اگر جوانانش نباشن، هم پویایی اقتصادیش کمرنگ میشه و هم امنیت جمعیتی به مشکل میخوره. این زنگ خطر رو نباید راحت رد کرد. خب مسئولین محترم، واقعیت اینه که تکلیف مشخصه. جمعیت با همایش و شعار و آیین نامه رشد نمی کنه. جمعیت با اشتغال پایدار، مسکن قابل قبول، عدالت و هزینه درمان و پرورش فرزند شکل میگیره. وقتی هم زیرساخت باشه، بله، مردم آماده اند بازم به استقبال گهواره ها برن. امیدوارم این موضوع مهم مورد توجه قرار بگیرد.