آوای عزیز میخام به یک موضوعی اشاره کنم که بسیاری از مردم ما باهاش درگیر هستند، ببین. ما امروز فقط قسط نمی‌دهیم، با قسط زندگی می‌کنیم. از یخچال و تلویزیون گرفته تا گوشی بچه و حتی بعضی وقت‌ها خرید روزمره، همه‌چیز شده اقساطی. انگار دیگر زندگی نقدی مخصوص آدم‌های خاص است و ما مردم عادی باید آینده‌مان را از پیش خرج کنیم تا امروز را سر کنیم.هر ماه هنوز حقوق کامل به حساب نیامده، اول قسط‌ها صف می‌کشند؛ قسط بانک، قسط فروشگاه، قسط وام، قسط قرض فامیل. بعدش تازه می‌فهمیم از این پول چیزی برای زندگی باقی نمانده. نه سفر، نه تفریح، نه حتی یک خرید ساده بدون حساب‌وکتاب. همه‌چیز شده بذار ببینیم آخر ماه چی می‌مونه.زندگی قسطی فقط فشار مالی نیست، فشار روحی هم هست. آدم دائم نگران فرداست؛ نکند یک ماه دیر شود، نکند مبلغی کم بیاید، نکند حادثه‌ای پیش بیاید که برنامه‌ها را به‌هم بریزد. این نگرانی‌ها آرام‌آرام آرامش خانه را می‌گیرد و جای خنده را حساب‌وکتاب می‌نشاند.ما قسط می‌دهیم نه برای رفاه، بلکه برای حداقل‌ها. قسط می‌دهیم تا آبرودار بمانیم، تا بچه‌مان از همکلاسی‌اش عقب نیفتد، تا وسایل ضروری خانه فراهم باشد. این دیگر تجمل‌گرایی نیست؛ تلاش برای دوام آوردن است.سؤال مردم ساده است: تا کی باید زندگی را از آینده قرض بگیریم؟ تا کی باید هر ماه را با بدهی شروع کنیم؟ ما دنبال معجزه نیستیم، فقط می‌خواهیم دخل و خرج زندگی کمی با هم جور دربیاید. زندگی قسطی، اگر راه‌حل موقت بود قابل تحمل می‌شد؛ اما وقتی به سبک دائمی زندگی تبدیل می‌شود، یعنی یک‌جای کار درست نیست.