این چند خط رو به‌عنوان یک شهروند عادی می‌نویسم؛ کسی که نه دنبال حاشیه‌ست و نه بزرگ‌نمایی، فقط می‌خواد درد مشترک خیلی‌ها گفته بشه. واقعیت اینه که حقوق‌ها دیگه جوابگوی زندگی نیست. هر سال، هر ماه، قیمت‌ها جلوتر می‌دوند و درآمدها انگار درجا می‌زنند. هزینه خوراک، اجاره خانه، درمان، آموزش و حتی ساده‌ترین نیازهای روزمره مدام بالا می‌رود، اما حقوق کارمند و کارگر و بازنشسته همان است که بود؛ یا اگر افزایشی هم دارد، آن‌قدر ناچیز است که قبل از رسیدن به جیب، اثرش از بین می‌رود. آدم احساس می‌کند همیشه یک قدم عقب‌تر است. هنوز حقوق این ماه نرسیده، بدهی‌های ماه قبل صف کشیده‌اند. خانواده‌ها مجبورند از خیلی چیزها بزنند؛ نه برای رفاه بیشتر، بلکه فقط برای دوام آوردن. این فشار مداوم، فقط اقتصادی نیست؛ روح و روان مردم را هم فرسوده کرده. سؤال ساده ما این است: وقتی هزینه‌ها با سرعت بالا می‌روند، چرا حقوق‌ها جا می‌مانند؟ چرا تصمیم‌ها با واقعیت زندگی مردم هماهنگ نیست؟ اگر قرار است مردم صبور باشند و همراهی کنند، این همراهی باید دوطرفه باشد.ما انتظار معجزه نداریم؛ فقط تناسب می‌خواهیم. تناسب بین دخل و خرج، بین وعده‌ها و واقعیت‌ها. امیدواریم صدای این گلایه‌ها از طریق رسانه‌ها شنیده شود و مسئولان فکری جدی‌تر برای معیشت مردم بکنند، قبل از آنکه این فاصله هر روز عمیق‌تر شود. الان که بودجه کشور در مرحله بررسی هست کاش نمایندگان به فکر مردم باشند و حقوق را براساس تورم زیاد کنند