ابطال شش پرواز در مسیر تهران-بیرجند-تهران طی تنها سه روز، آن هم بدون ارائه توضیحات شفاف و اقناع‌کننده، بار دیگر زنگ هشدار بی‌ثباتی حمل‌ونقل هوایی در خراسان جنوبی را به صدا درآورد؛ استانی که از حداقل‌های زیرساختی و ارتباطی رنج می‌برد و همین پروازهای محدود، شریان حیاتی آن برای ارتباط با مرکز کشور است. بی‌تردید «انجام چک‌های فنی» و «محدودیت‌های عملیاتی» برای حفظ ایمنی پرواز امری ضروری و غیرقابل انکار است، اما پرسش اصلی افکار عمومی اینجاست که چرا هزینه این محدودیت‌ها همواره باید از جیب مردم استان‌های کم‌برخوردار پرداخت شود؟ چرا برنامه‌ریزی‌ها به‌گونه‌ای نیست که این چک‌های فنی در زمان‌هایی انجام شود که کمترین آسیب به مسافران، بیماران، دانشجویان و فعالان اقتصادی وارد شود؟ مسیر تهران-بیرجند تنها یک خط پروازی نیست؛ برای مردم خراسان جنوبی شاه‌راه دسترسی به خدمات درمانی تخصصی، امور اداری، دانشگاه‌ها و حتی سرمایه‌گذاری است. لغو پروازها آن هم به‌صورت متوالی، برنامه زندگی بسیاری از شهروندان را مختل می‌کند و هزینه‌های سنگین مالی و روانی به آنان تحمیل می‌شود؛ هزینه‌هایی که معمولاً در هیچ آماری دیده نمی‌شود و پاسخی هم برای جبران آن ارائه نمی‌گردد. انتظار افکار عمومی این است که مسئولان صنعت هوانوردی و شرکت‌های هواپیمایی، نگاه برابر به همه مسیرها داشته باشند و استان‌های مرزی و کمترتوسعه‌یافته را قربانی ضعف مدیریت، کمبود ناوگان یا تصمیمات دقیقه نودی نکنند. اطلاع‌رسانی دیرهنگام، فقدان برنامه جایگزین و نبود پاسخگویی شفاف، مزید بر علت شده و احساس بی‌توجهی به حقوق مردم را تشدید می‌کند. خراسان جنوبی بیش از هر زمان دیگری به ثبات، اعتماد و احترام در ارائه خدمات حمل‌ونقل هوایی نیاز دارد. ایمنی اصل انکارناپذیر است، اما مدیریت هوشمندانه و مسئولانه، مکمل جدی آن است؛ مکملی که متأسفانه همچنان جای خالی‌اش احساس می‌شود.