سلام به مخاطبان آوا. اگر قرار باشد یکی از گره‌های جدی ساختار اداری کشور و استان را نام ببریم، بی‌تردید باید به «تورم جلسه» اشاره کرد؛ پدیده‌ای که نه‌تنها ارباب‌رجوع، بلکه خود کارمندان و مدیران را هم کلافه کرده است. در بسیاری از روزها، بخش قابل‌توجهی از وقت ادارات صرف نشست‌هایی می‌شود که گاهی حتی عنوانشان هم برای شرکت‌کنندگان روشن نیست. از این جلسه به آن جلسه می‌رویم، از یک اتاق به اتاق دیگر، اما وقتی پای نتیجه به میان می‌آید، دستاورد مشخصی در کار نیست. این روند به‌تدریج بخش مهمی از انرژی سیستم اداری را می‌بلعد، بی‌آنکه مشکلی از مردم حل شود. یکی از دوستان که پیش‌تر مسئولیت بخشداری یکی از مناطق استان را بر عهده داشته، می‌گفت بعضی روزها حجم جلسات آن‌قدر زیاد بود که فرصت نمی‌شد حتی به کارتابل اداری رسیدگی کند. نتیجه هم مشخص بود؛ مراجعه‌کنندگانی که با نارضایتی اداره را ترک می‌کردند و گلایه‌ای که بارها شنیده می‌شد: «مسئول باید کار مردم را راه بیندازد، نه اینکه تمام روز در جلسه باشد.» همین نارضایتی‌ها گاهی به تنش و درگیری هم منجر می‌شد. با تجربه نزدیک به دو دهه حضور در سیستم اداری، می‌توان با صراحت گفت بسیاری از این جلسات بدون هدف روشن، خروجی قابل سنجش یا اثر واقعی برگزار می‌شوند. نشست‌هایی که نه تصمیم مشخصی دارند و نه تغییری در روند امور ایجاد می‌کنند. شاید اگر برگزار نمی‌شدند، اتفاق خاصی نمی‌افتاد. نکته تأمل‌برانگیز اینجاست که با وجود نارضایتی بدنه اداری، هر روز بر تعداد این جلسات افزوده می‌شود؛ بی‌آنکه کارها جلو برود. این وضعیت را می‌توان یکی از دلایل پایین‌بودن بهره‌وری در سیستم اداری دانست. اگر واقعاً کارآمدی مهم است، راه‌حل در افزودن عناوین جدید و جلسات بیشتر نیست، بلکه در چابک‌سازی ساختار اداری و تمرکز بر عمل‌گرایی است. شاید وقت آن رسیده باشد متولیان امر یک‌بار هم که شده، نتایج واقعی این جلسات را بررسی کنند؛ بررسی‌ای که می‌تواند نشان دهد کدام نشست‌ها ضروری‌اند و کدام‌ها فقط وقت، انرژی و اعتماد مردم را هدر می‌دهند.