من کار می‌کنم، دوستم هم کار می‌کند. تفاوت ما کجاست؟ من در بخش خصوصی زیرمجموعه یک نهاد دولتی هستم و او دقیقاً در دل همان نهاد دولتی، با کد رسمی. این تفاوت، دنیایی از نابرابری را رقم زده است. او هر ساله از خدمات رفاهی کامل بهره‌مند می‌شود؛ از مهمانسراهای سازمانی در سفرهایش گرفته تا تسهیلات آسان برای وام‌ها. من چه؟ من همیشه باید حسرت بخورم. با وجود اینکه تلاش و کار من شاید بیشتر از او باشد، برای گرفتن ابتدایی‌ترین تسهیلات باید با حقوقی ناچیز تقلا کنم. بدتر از آن، ما بسیاری از کارهای اداری و اجرایی آن‌ها را هم انجام می‌دهیم. چرا؟ چون آن‌ها رسمی هستند. زحمات ما در سایه نام آن‌ها دیده می‌شود و پاداش زحمات ما، حقوقی است که ما دریافت می‌کنیم، در حالی که دیده شدن کار، سهم آن‌هاست. حالا که معاون محترم منابع استانداری دغدغه رسیدگی به کارمندان را دارند، خواهش می‌کنیم به این مجموعه همکاران دولت نگاه کنند؛ کسانی که دولت استخدامشان نکرده، اما کار دولت را انجام می‌دهند. تبعیض بین حقوق ما و کارکنان رسمی طی سالیان نه تنها کم نشده، بلکه عمیق‌تر شده است. انتظار عدالت، انتظار اصلی ما از دولت است. ما منتظریم روزی از تریبون‌ها بشنویم که حقوق نیروهای شرکتی و نهادهای وابسته به دستگاه‌های دولتی به سطح همکاران رسمی نزدیک می‌شود؛ روزی که ما هم بتوانیم مانند آنها از مهمانسراها و خدمات رفاهی استفاده کنیم. امیدواریم به همت شما، این تبعیض ناعادلانه میان شاغلانی که یک هدف مشترک دارند، برچیده شود.