این روزها دیگر گفتن از ترافیک مهرشهر غفاری و گره کور مرکز شهر، نه کشف تازه‌ای است و نه بیان یک واقعیت پنهان. سال‌هاست مردم این شهر با پوست و استخوان خود این بحران را لمس می‌کنند؛ از شهروندی که هر روز در مسیر خانه تا محل کار گرفتار می‌شود، تا بیماری که در میان ازدحام خودروها چشم‌انتظار رسیدن به مقصد است. بنابراین اگر بار دیگر بنویسیم مهرشهر، غفاری زیر بار ترافیک خم شده و مرکز شهر به قفل شدگی مزمن رسیده، در حقیقت فقط آنچه را تکرار کرده‌ایم که همه می‌دانند. مصاحبه رسانه ها در این خصوص با مسئولان نیز معمولاً چیز تازه‌ای به دانسته‌های عمومی اضافه نمی‌کند. همه می‌دانیم که شهر نیازمند نظارت هوشمند ترافیکی است. همه می‌دانیم برخی تقاطع‌ها دیگر پاسخگوی حجم خودروها نیستند و باید برای آنها تقاطع غیرهمسطح یا راهکارهای زیرساختی جدی تعریف شود. همه می‌دانیم توسعه نامتوازن، به‌ویژه در مهرشهر، فشار سنگینی بر شریان‌های اصلی وارد کرده و مردم را بی‌دلیل گرفتار کرده است. مسئله این نیست که مشکل را نمی‌شناسیم؛ مسئله این است که هیچ‌کس زمان پایان این بحران را روشن نمی‌کند. پرسش اصلی مردم امروز این نیست که «چرا ترافیک داریم؟»؛ پرسش این است که این وضعیت تا کی ادامه دارد؟ چه نهادی باید پاسخ‌گوی این شرایط باشد؟ مطالبه اصلی را باید از شهرداری داشت یا شورای شهر؟ از فرمانداری باید پرسید یا از دستگاه‌های خدمات‌رسان و متولیان راه و شهرسازی؟ وقتی پروژه‌ای نیمه‌تمام می‌ماند، وقتی طرحی فقط در حد حرف و جلسه باقی می‌ماند، و وقتی هر روز بر جمعیت و خودروها افزوده می‌شود، مردم حق دارند بدانند مسئول مستقیم این بی‌سامانی چه کسی است. شهروندان از شنیدن کلیات خسته‌اند. دیگر کسی با عبارت‌هایی مانند در دست بررسی است، نیازمند اعتبار است یا در دستور کار قرار دارد قانع نمی‌شود. مردم زمان‌بندی می‌خواهند، تعهد می‌خواهند و پاسخ روشن می‌خواهند. اگر مهرشهر غفاری به یکی از کانون‌های بحران ترافیکی تبدیل شده، اگر مرکز شهر عملاً نفس نمی‌کشد، باید صادقانه گفته شود که برنامه اجرایی چیست، بودجه آن از کجا تأمین می‌شود و چه تاریخی برای بهبود اوضاع قابل تصور است. درد شهر معلوم است؛ آنچه نامعلوم مانده، اراده برای درمان است. مردم بیش از هر زمان دیگری منتظرند ببینند چه وقت مسئولان واقعاً دلشان برای این شهر می‌سوزد؛ نه در حرف، بلکه در عمل.