راستش را بخواهید، این روزها اگر چند دقیقه در خیابان‌های بیرجند قدم بزنید یا سری به یکی از محله‌های قدیمی شهر بزنید، به‌آسانی می‌شود حال و روز مردم را فهمید. همه چیز انگار سنگین‌تر شده؛ از نفس کشیدن در هوای گرم و غبارآلود بیرجند تا حتی لبخند زدن به همسایه و دست دادن با دوست. هر طرف که می‌روم، انگار خستگی از چهره مردم بیرون می‌زند. در تاکسی، همه ساکت‌اند؛ راننده کلافه، مسافران عبوس، حتی بچه‌ها زود عصبانی می‌شوند. سوپرمارکت محل، آقای فروشنده قدیمی که همیشه سرحال بود، این روزها بیشتر ساکت است و کمتر شوخی می‌کند. با هر کسی حرف می‌زنم، می‌گوید خرابی اوضاع اقتصادی، گرانی و بی‌ثباتی شغلی امان همه را بریده. اجاره‌ها بالا رفته، شغل‌ها ناامن شده، امید به آینده کم‌رنگ است. نسل جوان بیرجند، دیگر مثل قدیم دنبال آرزوهای بلندپروازانه نیست؛ بیشتر مراقب است که امروز را فقط بگذراند. مادرها خسته‌اند، پدرها بی‌حوصله، جوان‌ترها هم مدام بین شبکه‌های اجتماعی و واقعیت گیج شده‌اند. شبکه‌های اجتماعی هم انگار بیشتر از اینکه دل‌ها را نزدیک‌تر کند، مردم را بی‌طاقت و مضطرب‌تر کرده. خبرهای بد یکی‌یکی می‌آید؛ از گرد و غبار و بی‌آبی گرفته تا ناامیدی و کوچ نخبگان. خلاصه اینکه حال و هوای این روزهای خراسان جنوبی و بیرجند، حال بی‌حوصلگی و بی‌رمقی است. آدم دلش می‌خواهد باز مثل قبل، مردم توی صف نانوایی برای هم شوخی کنند؛ بچه‌ها با آرامش بازی کنند؛ محله‌ها پر از زندگی و امید باشد. اما فعلاً باید اعتراف کنم که ما خسته‌ایم؛ فرسوده‌ایم؛ دل‌مان تنگ است برای روزهایی که هنوز حال‌مان خوب بود. راستش انتظار دارم رسانه‌هایی مثل شما که قرار است صدای مردم باشید، فقط به انعکاس این خستگی‌ها بسنده نکنید؛ بلکه راهکاری هم روی میز بگذارید. از شما خواهش می‌کنم به عنوان یک رسانه مستقل، چند راه‌حل ساده و قابل اجرا را با صدای بلند مطرح کنید: مثلاً پویش‌های محله‌ای برای نشاط اجتماعی راه بیندازید، میزگرد با روان‌شناس و جامعه‌شناس برگزار کنید تا مردم بیایند درد دل‌هایشان را بگویند، از مسئولان دعوت کنید و با آن‌ها رو در رو بنشینید و بپرسید برای این همه بی‌انگیز‌گی چه کردید؟. برنامه‌های فرهنگی و ورزشی محلی می‌تواند مردم را با هم آشتی دهد. امیدوارم رسانه شما راهی برای بازگرداندن امید و نشاط پیدا کند و فقط تماشاگر این فرسودگی جمعی نباشد. در پایان از شما خواهش می‌کنم نظر بنده را منتشر کنید و حتی اگر امکان دارد، همین موضوع را در شبکه‌های اجتماعی خودتان هم بازتاب دهید. شاید صدای ما شنیده شود و گره‌ای از کار این مردم باز شود.