ظاهراً مدل تازه‌ای از «حکمرانی» در راه است؛ مدلی که در آن بودجه ملی نه با شاخص‌ها و نیازها و برنامه‌ها، بلکه با جمله‌ای کوتاه جابه‌جا می‌شود: اگر این پول اینجا خرج نشود، دیگر برای اعتبارات ملی پیگیری نمی‌کنم. یعنی کشور را می‌شود با قهر اداری اداره کرد؛ مثل بچه‌ای که توپش را برمی‌دارد و می‌گوید پس من بازی نمی‌کنم حالا فردا نوبت نماینده شهر بعدی است. او هم پشت تریبون می‌ایستد و می‌گوید: اگر سهم شهر من از این کیک بیشتر نشود، من هم دیگر تلفن هم نمی‌زنم، نامه هم نمی‌نویسم، جلسه هم نمی‌روم. پس‌فردا نماینده شهر سوم اضافه می‌کند: اگر فلان پروژه در شهر من کلنگ نخورد، من هم در کمیسیون فلان همکاری نمی‌کنم. و به همین ترتیب، مجلس تبدیل می‌شود به سالن مزایده‌ای که هرکس بلندتر شرط بگذارد، سهم بیشتری می‌برد؛ نه از روی اولویت‌های توسعه، که از روی قدرت قهر کردن. در این میان، کسی انگار یادش رفته دولت و مدیران استانی، نماینده قوه مجریه‌اند و قرار است براساس مصلحت یک «کل» تصمیم بگیرند؛ نه براساس فشار یک جزء. استان یعنی مجموعه‌ای به‌هم پیوسته از شهرها و روستاها، با مسائل مشترک: آب، راه، بهداشت، اشتغال، آموزش. گاهی لازم است منابع جایی هزینه شود که اثرش برای همه استان بیشتر است؛ گاهی یک پروژه بین‌شهری، یک زیرساخت مادر، یا یک تصمیم سخت که شاید در کوتاه‌مدت خوشایند هیچ شهری نباشد، اما در بلندمدت به نفع استان است. اما اگر قرار باشد هر نماینده، اعتبار ملی را گروی بودجه شهری خودش بگذارد، دیگر خراسان جنوبی معنایی ندارد؛ می‌شود چند جزیره کوچک که هرکدام برای خودش پرچم می‌زند و شرط می‌گذارد. آن وقت از استان فقط یک نام می‌ماند و از توسعه، چند تابلو و روبان افتتاحیه. توسعه‌ای که با قهر و شرط و تهدید پیش برود، بیشتر شبیه معامله است تا مسئولیت.