سلام و وقت بخیر خدمت سردبیر محترم روزنامه اوا اگر صلاح دونستین، این چند خطی رو که از دلِ واقعی یک شهروند و بعد از ۳۵ سال زندگی در بیرجند و این استان بیرون اومده، به عنوان دغدغه فرهنگی چاپ کنین. واقعیت اینه که من بعدِ این همه سال، هنوز نفهمیدم اولویت توسعه‌ای ما تو خراسان جنوبی چیه. هر روز یه ساز جدید کوک می‌شه؛ یه روز می‌گن کشاورزی افتخار استانه، فردا می‌گن آینده تو معادنه؛ چند روز بعد همه از قشنگی کویر و گردشگریش می‌نویسن، هفته دیگه دم از شهر هوشمند و فناوری می‌زنن. با خودم فکر می‌کنم پس بالاخره ما قراره رو کدوم سوزن بدوزیم؟ هنوز برام نامعلومه. اصلاً هیچ‌کس نمیگه نقشه راه استان چیه؛ همه‌چی روزمره و تو دل حرف‌ها و جلسه‌ها می‌گذره. طرف هنوز برنامه امسالش رو بسته، نشسته در مورد سال بعد وعده می‌ده. تا همین‌جاش هم اگه پیشرفتی داشتیم، بیشترش همت مردم بوده تا برنامه‌ریزی مدیریتی این همه مزیت: معادن پر از پتانسیل که هر سال سهم جوون‌هاش معلوم نیست دقیقاً کجاست! زمین‌هایی که گاه با یه بی‌برنامگی خشک می‌شن، گاه می‌رن زیر خربزه و هندونه؛ گردشگری کویر و فرهنگ بومی که فعلاً فقط برای سرشماری و نمایشگاه جالبه؛ و فناوری هم که تا بخواد جدی گرفته شه، کلی موازی‌کاری و حرف اضافه دورش جمع می‌شه. آخه چطور می‌خوایم پیشرفت کنیم وقتی هیچ افقی برای فردا ترسیم نمی‌کنیم؟! ای کاش یه‌بار هم که شده، مسئولای استان چند سال به شعار و رزومه‌سازی فکر نکنن و یهو مثل کشورهای پیشرفته، یه راهبرد ۱۰ ساله یا حتی ۵ ساله واقعی برای این خطه بچینن، نه که همه‌چی با خبر امروز و دغدغه امشب کشیده شه جلو. با آرزوی اینکه این دغدغه صادقانه من دیده و خونده بشه. ممنون.