به‌عنوان یک مادر، روزهای گذشته برای من و بسیاری از خانواده‌ها یادآور تمام سختی‌هایی بود که در دوران کرونا تجربه کردیم؛ دو روز تعطیلی ناگهانی مدارس به دلیل شیوع آنفولانزا، دوباره ما را به همان فضای پرتنش آموزش مجازی برگرداند. شاید از بیرون به نظر برسد که دو روز آموزش غیرحضوری چیز مهمی نیست، اما واقعیت این است که کوچک‌ترین وقفه در روند آموزش دانش‌آموزان، مخصوصاً در پایه‌های حساس، انرژی و تمرکز خانواده‌ها را مختل می‌کند. آموزش مجازی در ظاهر ساده است، اما در عمل برای بسیاری از خانواده‌ها یعنی ساعت‌ها درگیری با گوشی، تبلت، اینترنت، گروه‌های کلاسی، تکالیف بی‌وقفه، و مهم‌تر از همه فشار روانی بر کودک. دانش‌آموزانی که برای یادگیری به تعامل چهره به چهره، نظم مدرسه و ارتباط با معلم نیاز دارند، در این فضا عمدتاً عقب می‌مانند. مادران شاغل مجبورند کار را نیمه‌کاره رها کنند و آنهایی که چند فرزند دارند، عملاً روزشان قفل می‌شود. با توجه به این شرایط، انتظار ما از مدیران آموزشی این است که به‌جای تعطیلی‌های پی‌درپی، سیاست حضور و غیاب را کمی انسانی‌تر و انعطاف‌پذیرتر کنند. الان بسیاری از والدین به خاطر سخت‌گیری شدید در غیبت، حتی وقتی کوچک‌ترین علائم سرماخوردگی در کودکانشان می‌بینند، جرئت نگه‌داشتن فرزندشان در خانه را ندارند. همین مسئله باعث می‌شود بیماری‌ها سریع‌تر منتقل شود و در نهایت تعداد بیشتری از دانش‌آموزان گرفتار شوند.درخواستم این است: وقتی فصل بیماری‌هاست، به خانواده‌ها حق انتخاب و آرامش بیشتری بدهید. اجازه دهید اگر کودکی علائم اولیه دارد حتی خفیف بتواند یکی دو روز در خانه بماند بدون اینکه نگرانی از بابت غیبت، تجدیدی، یا تذکرهای مداوم داشته باشد. پیشگیری همیشه از تعطیلی بهتر است.مدرسه خانه دوم فرزندان ماست؛ خانه باید محل امنیت باشد، نه اضطراب. امیدوارم با اندکی انعطاف، هم سلامت بچه‌ها حفظ شود و هم آموزش دچار وقفه‌های آزاردهنده نشود.