یک شهر امن، مثل یک قلب سالم، باید بی‌وقفه کار کند؛ اما در بیرجند، این قلب هر بار با قطع برق به تپشی نامنظم می‌افتد و آمار حوادث را بالا می‌برد. گزارش تازه رئیس آتش‌نشانی بیرجند نشان می‌دهد که در یک سال گذشته، تعداد حریق‌ها ۱۴ درصد و کل حوادث ۶۰ درصد افزایش یافته؛ عمدتاً به دلیل همان قطعی‌های مکرر برق در تابستان که مسئولان همیشه وعده حلش را داده‌اند ولی تابستان بعد، باز همان داستان تکرار می‌شود. این آمار فقط یک عدد نیست؛ پشت هر درصد، خانه‌ای است که سوخته، زندگی‌ای که زیر آوار از نفس افتاده، یا مردمی که در گرمای خاموشی، درگیر خطر شده‌اند. وقتی مجموع حریق و حوادث ۴۵ درصد رشد پیدا کرده، نمی‌توان همه تقصیر را به گردن اتفاقات ناگهانی انداخت. برق که قطع می‌شود، گاهی آسانسور می‌ایستد و جان مسافرانش به خطر می‌افتد، گاهی سیم‌کشی‌‎های فرسوده جرقه می‌زنند و حریق به راه می‌افتد. این‌ها آسیب‌هایی است که با پیش‌بینی و پیشگیری، قابل مهار بود.جالب آنکه در میان این رشد نگران‌کننده، تعداد فوتی‌ها کمی ـ از ۸ نفر به ۷ نفر ـ کاهش یافته است؛ شاید این تنها نکته روشن این آمار باشد که حاصل واکنش سریع و تلاش شبانه‌روزی امدادگران و آتش‌نشانان است. اما کاهش فوتی‌ها به معنای کاهش خسارت نیست؛ خسارت مالی، آسیب روانی، و فشار اجتماعی همچنان پابرجاست. سؤال روشن این است: چرا باید هر سال، قطع برق در گرم‌ترین روزها، جان و مال مردم را تهدید کند؟ مگر تأمین زیرساخت برق پایدار وظیفه نخستین مدیران شهری و استانی نیست؟ وقتی شبکه برق نتواند تاب بار مصرف تابستان را بیاورد، حوادث از واژه «تصادف» به مرز «نتیجه طبیعی بی‌توجهی» می‌رسند. آتش‌نشانی گزارش می‌دهد، رسانه‌ها هشدار می‌دهند، مردم فریاد می‌زنند؛ اما تا برنامه‌ای جدی برای اصلاح شبکه برق، ایمن‌سازی سیم‌کشی‌های فرسوده، و آموزش عمومی برای مقابله با خطر انجام نشود، این ارقام هرسال به تابلوی سیاه بحران اضافه خواهند شد. کاهش درصد فوتی‌ها کافی نیست؛ بیرجند نیازمند کاهش آمار کلی حوادث است، و این فقط با پاسخگویی مسئولان و سرمایه‌گذاری واقعی در زیرساخت‌ها ممکن است.