قاسمی – گفت‌وگوهای میان ایران و آمریکا که با میانجی‌گری برخی طرف‌های ثالث در پاکستان دنبال می‌شد، در حالی متوقف شد که در فضای رسانه‌ای منطقه نشانه‌هایی از احتمال ازسرگیری مسیر دیپلماسی منتشر می شود. توقف ناگهانی این روند، دوباره این پرسش را مطرح کرد که آیا دو طرف همچنان دستیابی به توافق را گزینه‌ای عملی می‌دانند یا صرفاً در حال مدیریت شرایط موجود هستند.بر اساس گزارش‌های موجود، این مذاکرات ادامه روندی بود که پس از خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ آغاز شده و در سال‌های بعد در قالب مذاکرات متعددی ادامه یافته بود. با این حال، تفاوت این دور در آن بود که تمرکز از احیای کامل برجام به سمت توافقی محدود و موقت تغییر کرده بود؛ توافقی که بتواند سطحی از تنش را کاهش داده و بخشی از فشارهای اقتصادی را تعدیل کند.یکی از چالش‌های اصلی، اختلاف دو طرف درباره تعریف «توافق قابل قبول» عنوان شده است. ایران بر دریافت تضمین‌هایی برای رفع پایدار تحریم‌ها تأکید دارد، در حالی که دولت آمریکا با محدودیت‌های داخلی و سیاسی برای ارائه چنین تضمین‌هایی مواجه است. این تفاوت دیدگاه، روند رسیدن به نقطه مشترک را دشوار کرده است.موضوع زمان‌بندی اجرای تعهدات نیز یکی دیگر از محورهای اختلاف بود. ایران خواهان مشاهده نتایج ملموس در حوزه تحریم‌ها قبل از اجرای کامل تعهدات هسته‌ای است، در حالی که واشنگتن بر رویکرد گام‌به‌گام تأکید دارد. این مسئله، که در ظاهر فنی به نظر می‌رسد، بازتابی از سطح بی‌اعتمادی میان دو طرف تلقی می‌شود.طبق گزارش‌ها، دستور کار مذاکرات تنها به مسائل هسته‌ای محدود نبود. بخشی از گفت‌وگوها به موضوع آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده ایران، برخی تحریم‌های اقتصادی و همچنین مدیریت برخی موضوعات منطقه‌ای اختصاص داشت. ساختار این گفت‌وگوها به شکل «بسته‌ای چندلایه» توصیف شده که هر بخش آن نیازمند بررسی و هماهنگی جداگانه بوده است.به دلیل همین چندلایه بودن، هر قسمت از بسته مذاکراتی عملاً به حوزه‌ای برای چانه‌زنی مستقل تبدیل شد و انسجام اولیه طرح را پیچیده‌تر کرد. بررسی‌ها نشان می‌دهد این ساختار باعث شد مسیر دستیابی به توافق دشوارتر شود و گفت‌وگوها در نقطه‌ای متوقف بماند، بدون آنکه نتیجه مشخصی اعلام شود.در مجموع، ارزیابی‌ها حاکی از آن است که احتمال ادامه گفت‌وگوهای پراکنده و غیررسمی در آینده نزدیک بیشتر از دستیابی فوری به یک توافق جامع است. با توجه به متغیرهایی مانند وضعیت تنگه هرمز و سایر عوامل منطقه‌ای، روند مذاکرات همچنان در وضعیتی میان تعلیق و ادامه تدریجی قرار دارد.