بهروزی فر – مطالعه تاریخ ایران زمین نشان می‌‌دهد، هرگاه این سرزمین در معرض تهدید و آزمونی بزرگ قرار گرفته، نخستین نیرویی که خود را سپر بلا کرده است، مردم بوده‌اند.  مردم همواره در روزهای دشوار با حضور مؤثر در خیابان‌ها، مساجد، میدان‌ها و صحنه‌های خدمت به دشمنان این پیام را داده‌اند که ایران، بیش از هر چیز، بر سرمایه اجتماعی خود تکیه دارد.آخرین شاهد مثال این مطلب، اتفاقات ماه‌های گذشته است، شهادت رهبر که زخمی عمیق بر پیکره جامعه بود، موجی از اندوه، دلدادگی و احساس مسئولیت را در میان اقشار مختلف مردم برانگیخت. آیین‌های وداع و تشییع، صرف‌نظر از گرایش‌های سیاسی و سلیقه‌های اجتماعی، جلوه‌ای از همبستگی ملی را به منصه ظهور گذاشت، میلیون‌ها نفر با حضور خود در میدان نشان دادند در بزنگاه‌های تاریخی، اختلافات رنگ می‌بازد و آنچه باقی می‌ماند، احساس تعلق به ایران و همان آرمان‌ها و ارزش‌هایی است که این ملت برای آن هزینه‌های سنگینی پرداخته‌اند.در چنین موقعیتی، اداره کشور نیز آزمونی دشوار را پشت سر می‌گذارد. مدیریت همزمان مسائل امنیتی، اقتصادی و خدمات عمومی در شرایط جنگی، نیازمند آرامش، انسجام و همراهی همه ارکان کشور است. نقد عملکرد مسئولان، بی هیچ تردیدی حق طبیعی مردم می‌باشد اما قطع به یقین انتقادها نباید به گونه‌ای انجام شود که سرمایه اجتماعی و وحدت ملی را تضعیف کرده یا دشمن را به سوءاستفاده امیدوار سازد.در چنین مقاطعی رفتارهای سیاسی و اجتماعی به ویژه از افراد صاحب نام و جایگاه به ویژه اگر معرف طیف یا گروهی بنام باشند، بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین افکار عمومی قرار می‌گیرد.کمااینکه اگر در مراسمی به مسئولان کشور بی‌احترامی شود، چنین رفتارهایی نه به سود مردم و نه در شأن فرهنگ ایرانی و اسلامی است، در مقابل، هرجا که با مسئولان جمهوری اسلامی با احترام برخورد شود، این رفتار را قطعا‌ باید نشانه‌ای از احترام به ملت ایران دانست!حوادث یک سال گذشته گواه بر این مطلب است که امروز بیش از هر زمان دیگری باید مراقب پروژه اختلاف‌افکنی باشیم، پروژه‌ای که همواره از شکاف‌ها تغذیه می‌کند، تجربه هم نشان داده گروه‌هایی که آگاهانه یا ناآگاهانه در روزهای حساس به دوقطبی‌ها، انتشار شایعات، تخریب شخصیت‌ها و تحریک احساسات دامن زده‌اند، مسیر وحدت را مخدوش کرده‌اند و نتیجه چنین رفتارهایی، چیزی جز تضعیف جبهه داخلی و افزایش امید دشمنان نخواهد بود.وحدت، به معنای حذف نقد نیست، همان‌گونه که نقد نیز نباید بهانه‌ای برای تخریب و نفرت‌پراکنی باشد. بدون تردید جامعه‌ای موفق است که بتواند هم مطالبه‌گر باشد و هم منافع ملی را بر رقابت‌های سیاسی مقدم بداند. امروز و در شرایطی که ایران عزیز یک تنه در برابر جنگی فراگیر قد علم کرده و در قامت یک ابرقدرت مقتدر خودنمایی می‌کند، کشور بیش از هر زمان دیگری به گفتگو، همدلی، تحمل و عقلانیت نیاز دارد.مردم ایران در آیین‌های وداع و تشییع نشان دادند که در بزنگاه‌های تاریخی، همچنان بزرگترین پشتوانه این سرزمین هستند. اکنون نوبت همه جریان‌های سیاسی، رسانه‌ها، مسئولان و نخبگان است که این سرمایه عظیم اجتماعی را با رفتارهای هیجانی و اختلاف‌ برانگیز خدشه‌دار نکنند. ایران، در این روزهای حساس، بیش از هر چیز به حفظ انسجام ملی نیاز دارد، انسجامی که نه با شعار، بلکه با احترام متقابل، پرهیز از افراط و ترجیح منافع ملی بر منافع جناحی حفظ خواهد شد.از مهمترین میراث‌های رهبر شهید، تأکید مستمر بر حفظ وحدت ملی، انسجام داخلی و پرهیز از دامن زدن به اختلافات بود. ایشان بارها تصریح کرده بودند که مسئولان کشور، با وجود تفاوت دیدگاه‌ها و سلیقه‌ها، اعضای یک مجموعه برای خدمت به مردم هستند و تخریب، توهین و تضعیف آنان، در نهایت به تضعیف نظام و ناامیدی جامعه می‌انجامد. از نگاه ایشان، نقد منصفانه و مطالبه‌گری مسئولانه، ضرورتی انکارناپذیر بود، اما این نقد هرگز نباید به تسویه‌حساب‌های سیاسی، هتک حرمت‌ اشخاص یا خدشه‌دار کردن وحدت ملی تبدیل شود.امروز که کشور روزهای حساسی را پشت سر می‌گذارد، وفاداری به راه و اندیشه رهبر شهید، بیش از هر چیز در حفظ همین انسجام معنا پیدا می‌کند. اگر قرار است یاد و نام او زنده بماند، باید اخلاق سیاسی مورد تأکید او نیز سرلوحه رفتارها باشد، اخلاقی که در آن منافع ملی بر منافع جناحی مقدم است، اختلاف‌نظرها در چارچوب احترام متقابل بیان می‌شود و هیچ جریان یا فردی اجازه نمی‌دهد دشمنان از شکاف‌های داخلی برای ضربه زدن به ایران سوءاستفاده کنند.