مهدی آبادی – اکنون که چند روزی از مراسم خاکسپاری رهبر شهیدمان می‌گذرد و فضای احساسی و هیجانی آن روزهای پُرشور فروکش کرده است، فرصت مغتنمی است تا فارغ از شلوغی اخبار و گزارش‌های لحظه‌ایِ روزهای تشییع، نگاهی تحلیلی و تامل‌برانگیز به این رویداد عظیم و ابعاد مدیریت آن داشته باشیم.در تاریخ پرفراز و نشیب ملت ایران، لحظاتی وجود دارد که روح جمعی جامعه در اندوهی سترگ فرو می‌رود و همزمان، عظمتی بی‌نظیر را به نمایش می‌گذارد. عروج ملکوتی رهبر فقید و فرزانه انقلاب، از آن دست وقایعی بود که قلب‌های میلیون‌ها انسان آزاده را در سراسر جهان به تپش واداشت. حقیقت آن است که ویژگی‌های شخصیتی این رهبر شهید، چنان عمیق و گسترده بود که در قالب واژگان نمی‌گنجد؛ جامعیت علمی ایشان، زهدِ بی‌تکلف، هوشمندی سیاسی و آینده‌نگری دقیق، تنها بخشی از منظومه خصائل ایشان بود که کشتی انقلاب را در بحران‌های پیچیده با اقتدار هدایت می‌کرد.شکوه این وداع تاریخی در جریان تشییع پیکر مطهر ایشان به زیبایی شکوه این وداع تاریخی در جریان تشییع پیکر مطهر ایشان به زیبایی متجلی شد. از تهران و قم گرفته تا نجف و کربلا و در نهایت ایستگاه پایانی در مشهد الرضا (ع)، جمعیت‌های میلیونی، دریایی از اشک و بیعت را پدید آوردند. اما در این میان، آنچه در استان ما رخ داد، فصلی زرین از مدیریت هماهنگ و ایثار جمعی بود.نکته بسیار حائز اهمیت در تمامی تمهیدات انجام شده، «نیت» حاکم بر تصمیمات بود. در تمامی جلسات و برنامه‌ریزی‌ها، یک شعار و هدف مشترک میان همه‌ی مسئولان و دست‌اندرکاران جاری بود: «باید طوری عمل کنیم که شرمنده رهبر شهیدمان نشویم.» این نگاه، فراتر از یک وظیفه اداری، یک رسالت معنوی بود که شخص استاندار محترم نیز دائماً در جلساتِ مستمر و فشرده، این نکته را بر ذهن و جانِ تمامی رؤسا و کارکنان می‌زد تا یادآوری کند که ما در خدمتِ یک مأمور بزرگ الهی هستیم.با وجود تمامی این تلاش‌ها، می‌دانیم که در فضای پرالتهاب و حواشیِ مراسم تشییع، بخش‌هایی از مردم ممکن است از عدم امکان همراهی مستقیم با پیکر مطهر ایشان دلخور یا بی‌تاب شده باشند؛ اما حقیقت این است که آنچه از استان خراسان جنوبی بر جای ماند، فراتر از هر حاشیه و دلخوری، درخشندگیِ محضِ مردم و مسئولان بود. اگرچه هر اتفاقی در مقیاس ملی و جغرافیایی، طبق قوانین و شرایطِ زمانی باید می‌افتاد، اما مردم و مدیران خراسان جنوبی در مقام «متولیانِ امرِ خوش»، چنان با عشق و نظم در خدمت‌رسانی ظاهر شدند که گویی تنها هدفشان تنها یک چیز بود: حفظ آبروی این سفرِ پرآشوب و بزرگ.هماهنگی میان ارکان استان، از فرمانداری‌ها و دستگاه‌های اجرایی گرفته تا شهرداری‌ها و نیروهای انتظامی و پلیس‌راه، همراه با مدیریت میدانی استاندار، باعث شد تا با ایجاد موکب‌های پرشمار و تسهیل تردد، زائران داغدار در مسیرهای مواصلاتی، در آرامش و کرامت باشند. از عشایر غیور که در صف مقدم خدمت بودند تا خادمین موکب‌ها که شبانه‌روزی تلاش کردند، همگی در یک مسیر حرکت کردند: حرکت در مسیرِ عدم شرمساری.در واقع، کار تمامی دست‌اندرکاران، فراتر از سطحِ معمول و در تراز یک «مدیریت جهادی تمام‌عیار» بود. به عنوان شهروندی که از نزدیک شاهد این حجم از تلاشِ هماهنگ بودم، وظیفه خود می‌دانم که از همه آنهایی که بی‌خوابی کشیدند تا زائران در این سفرِ پراندوه، دغدغه‌ای نداشته باشند، صمیمانه قدردانی کنم.امیدواریم که با این تلاش‌ها، روح آن رهبر بزرگ خشنود گشته باشد و ما واقعاً شرمنده ایشان نباشیم. خداوند به تمامی دست‌اندرکارانِ این حماسه، پاداش خیر عنایت فرماید و این الگو از هم‌افزایی را برای همیشه در استان ما ماندگار گرداند.

(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)