مهدی آبادی – هفته دولت با همه شور و هیاهوی مألوف خود به پایان رسید؛ روزهایی که به رسم هرساله، ترافیک روبان‌ها، قیچی‌ها و کلنگ‌ها در مرکز استان و شهرستان‌های مختلف خراسان جنوبی اوج گرفت و آمارهای گوناگونی از افتتاحیه‌ها و آغاز عملیات اجرایی پروژه‌ها در صدر اخبار قرار گرفت. بی‌تردید قدردان تلاش مسئولان، دستگاه‌های اجرایی و پیمانکارانی هستیم که در شرایط دشوار اقتصادی، چراغ عمرانی استان را روشن نگه داشته و طرح‌های خرد و کلان خدماتی، زیرساختی و سرمایه‌گذاری را به ثمر رساندند؛ طرح‌هایی که بخشی از نیازهای به‌حق مردم این خطه کویری را پاسخ داد. اما اکنون که گرد و خاک افتتاح‌های مناسبتی فرونشسته، آنچه در ذهن و زبان افکار عمومی خودنمایی می‌کند، پروژه‌های خرد روتین نیست، بلکه سایه سنگین «پروژه‌های کلان، معطل و چشم‌انتظار» در پهنه استان و به‌ویژه بیرجند است. مردم امروز می‌پرسند: روبان‌های بعدی قرار است بر پیکر کدام‌یک از گره‌های کور توسعه استان بنشیند؟ واقعیت آن است واقعیت آن است که سرمایه اجتماعی دولت و کارآمدی مدیریت استان، نه در افتتاح چند طرح روتین دهیاری و شهری، بلکه در توانایی حل‌وفصل ابرچالش‌هایی محک می‌خورد که سال‌هاست پیش چشم شهروندان، روح و روان شهر را فرسوده‌اند. نمونه بارز و گزنده آن در ورودی بیرجند، اسکلت زنگ‌زده «هتل کویر» است. پروژه‌ای که دهه‌هاست آهن‌های زنگ‌زده‌اش نماد بلاتکلیفی و وعده‌درمانی شده است؛ هر از چند گاهی خبری از تعیین‌تکلیف و ورود سرمایه‌گذار جدید منتشر می‌شود، اما در عمل، تغییری حاصل نمی‌شود و تنها گرد گذر زمان است که بر ستون‌های فرسوده آن می‌نشیند. کمی آن‌سو تر، پرونده «ورودی دوم مهرشهر بیرجند» خودنمایی می‌کند؛ محله‌ای پرجمعیت که هزاران شهروند آن در انزوای ترافیکی و زیر بار خطرات روزمره رفت‌وآمد به سر می‌برند. پاس‌کاری این نیاز اساسی به بهانه ضرورت تأمین بودجه ملی از سوی مدیریت شهری، دیگر برای ساکنانی که سال‌ها صبوری پیشه کرده‌اند قانع‌کننده نیست. همین دغدغه را می‌توان در سایت‌های مسکونی «نهضت ملی مسکن» دید؛ جایی که اگرچه سقف‌ها بالا رفته و سرپناه‌ها ساخته شده، اما نبود جدول‌گذاری، تأخیر در آسفالت معابر، کمبود فضای آموزشی و نبود بوستان و فضای سبز، حلاوت خانه‌دار شدن را به کام مردم هنوز شیرین نکرده است. مسکن بدون زیرساخت شهری و رفاهی، تنها انتقال بحران به حاشیه شهرهاست. در قلب بیرجند نیز مسائل معطل فراوان است. پروژه‌ای نظیر «موزه دفاع مقدس» که اکنون به پیشرفت‌های امیدبخشی رسیده، مستلزم تزریق اعتبارات نهایی است تا هویت و پیشینه ایثارگری استان در این اثر فاخر تجلی یابد. از سوی دیگر، ایمنی تردد شهروندان نیز در چنبره تعلل گرفتار شده؛ ستون‌های دوربین‌های کنترل سرعت مدت‌هاست در معابری چون بلوار پیامبر اعظم (ص) قد کشیده‌اند، اما از نصب خود دوربین‌ها خبری نیست و این محورها همچنان جولانگاه سوانح رانندگی‌اند. هم‌زمان، بلاتکلیفی و تعلل در تصویب نهایی «طرح تفصیلی بیرجند» باعث سردرگمی توسعه شهری، مالکان و فعالان حوزه ساخت‌وساز شده و چشم‌انداز آینده مرکز استان را در ابهام نگه داشته است. احداث تقاطع‌های غیرهمسطح برای روان‌سازی شریان‌های حیاتی شهر بیرجند نیز مطالبه‌ای است که نباید در لابلای مکاتبات اداری خاک بخورد.البته این مطالبات تنها منحصر به مرکز استان نیست؛ بلکه شریان‌های حیاتی تمام استان را در بر می‌گیرد. تکمیل خط انتقال آب پایدار به استان تشنه‌لب خراسان جنوبی و شتاب‌بخشیِ واقعی و ملموس به پروژه استراتژیک راه‌آهن (به‌عنوان آرزوی دیرینه مردم شرق کشور)، گلوگاه‌های نجات اقتصادی استان هستند. مردم دیگر تاب شنیدن وعده پیرامون پیشرفت‌های چنددرصدی ریلی را ندارند؛ آنان منتظر شنیدن صدای سوت قطار و تماشای رونق ترانزیت بر ریل‌های واقعیت هستند کلام پایانی اینکه پروژه‌های معمول و جاری اگرچه لازمه خدمت‌رسانی‌اند، اما موتور پیشران رضایتمندی عمیق عمومی و توسعه پایدار نخواهند بود. رضایت واقعی جامعه زمانی حاصل می‌شود که استان با اراده‌ای پولادین، شجاعت تصمیم‌گیری و هم‌افزایی همه ارکان مدیریتی و نمایندگان مردم، پرونده‌های خاک‌خورده و چند دهه‌ای را باز کند و شجاعانه به سمت تعیین‌تکلیف نهایی این پروژه‌های بزرگ گام بردارد کاری که اگر از دایره انصاف خارج نشویم در استان آغاز شده و در همین چند وقت هم باز شدن گره بسیاری از پروژه های بالای 15 سال قدمت نشان از این اهتمام دارد حالا مردم تداوم همین رویه و تقویت آن را انتظار دارند تا با سرعت بیشتری زخم های کهنه بر پیکر استان درمان شود . هفته دولت گذشت؛ اکنون فصل عبور از ویترین طرح‌های خرد و حرکت به سوی گره‌گشایی از نمادهای فرسایشی استان است. مردم منتظرند.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)
