مهدی آبادی – در دنیای امروز که فناوری، مرزهای زمان و مکان را در نوردیده و هر شهروندی با یک گوشی تلفن همراه، خود را در قامت یک خبررسان می‌بیند، شاید این پرسش بیش از هر زمان دیگری در ذهن جوانه بزند که: روزنامه‌نگاری حرفه‌ای در کجای این غوغای دیجیتال ایستاده است؟ پاسخ به این پرسش را نه در کدهای برنامه‌نویسی و نه در سرعت سرسام‌آور شبکه‌های اجتماعی، بلکه باید در اتمسفر زنده و تپنده یک تحریریه جست‌وجو کرد. واقعیت این است که در قاموس روزنامه‌نگاری اصیل، هیچ تالار دانشگاهی و هیچ جزوه تئوریکی نمی‌تواند جایگزین میزهای تحریریه شود؛ همان‌جایی که خبر، نه صرفاً به عنوان یک کالا، بلکه به مثابه یک مسئولیت اجتماعی صیقل می‌خورد. ما در استان خراسان جنوبی و به طور مشخص در خانواده بزرگ آوای خراسان جنوبی، دهه‌هاست که با مفهومی فراتر از یک مؤسسه مطبوعاتی زیسته‌ایم. اینجا برای ما صرفاً یک محل کار نیست؛ یک مدرسه است. مدرسه‌ای که در آن، پیش از آنکه الفبای خبرنویسی آموخته شود مدرسه‌ای که در آن، پیش از آنکه الفبای خبرنویسی آموخته شود، آداب خراسان جنوبی‌مداری تعلیم داده می‌شود. فرهنگی که در آن، اعتبار رسانه از تعداد کلیک‌ها و لایک‌ها مهم‌تر است و صداقت قلم بر جنجال‌های توخالی ارجحیت دارد. این همان مکتب روزنامه‌نگاری خراسان جنوبی است که ریشه‌هایش در صبوری، دقت و تعهد به مردم این خطه کویری پا گرفته است. اگر امروز به نقشه رسانه‌ای استان نگاهی بیندازیم، ردپای فرزندان این تحریریه را در هر گوشه‌ای می‌بینیم. بسیاری از مدیران، تحلیلگران و خبرنگارانی که امروز در رسانه‌های مختلف جریان‌ساز هستند، روزگاری در راهروهای همین روزنامه، راه رفتن در مسیر دشوار حقیقت را آموخته‌اند. آوای خراسان جنوبی، با سخاوتی مثال‌زدنی، همواره سرمایه انسانی خود را به فضای رسانه‌ای استان هدیه داده است. این یعنی «آوا» نه یک جزیره منزوی، بلکه یک شریان حیاتی است که خون تعهد و تخصص را در رگ‌های اطلاع‌رسانی استان جاری می‌کند. ما بر این باوریم که رسانه، پیش از آنکه ساختمان و تجهیزات باشد، آدم‌هایش است؛ آدم‌هایی که آموخته‌اند چگونه در بزنگاه‌های سخت، نه پشت به مردم، که در کنار آن‌ها بایستند. در عصر حاضر که سرعت گاهی صحت را به قربانی می‌برد و میل به دیده شدن، رسالت درست دیدن را تهدید می‌کند، بازگشت به سنت‌های این مکتب اصیل، یک ضرورت است. تجربه نسل‌های پیشین در این تحریریه به ما آموخته است که قلم، امانتی سنگین است. ما در این سال‌ها آموخته‌ایم که برای حل یک مسئله در دورافتاده‌ترین روستای استان، باید با همان جدیتی نوشت که برای کلان‌سازه‌های توسعه‌ای استان قلم می‌زنیم. این نگاهِ کل‌نگر و در عین حال جزئی‌نگر، میراثی است که نسل به نسل در آوای خراسان جنوبی منتقل شده و امروز به یک شناسنامه معتبر برای مطبوعات شرق کشور تبدیل شده است. روز خبرنگار برای ما، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه میعادی برای بازخوانی این عهد است. یادآوری این نکته که نام‌هایی که شاید هرگز زیر تیترهای درشت دیده نشدند، اما با خون دل، هویت این رسانه را ساختند، صاحبان اصلی این خانه هستند. آن‌ها که به ما یاد دادند مطالبه‌گری نباید به معنای تخریب باشد و روشنگری نباید به سیاه‌نمایی پهلو بزند. در پایان، باید گفت اعتبار «آوای خراسان جنوبی» نه در تیراژ و نه در قدمت، بلکه در لبخند رضایت پیرزنی روستایی است که صدای مشکلش از دریچه این روزنامه به گوش مسئولی رسیده، یا در نگاه امیدوار جوانی است که مطالبه‌اش در این صفحات جان گرفته است. ما در این تحریریه، نفس به نفسِ مردم استان، مشق مسئولیت می‌کنیم و بر این باوریم که تا زمانی که این فرهنگ اصیل در رگ‌های رسانه جاری است، مشعل آگاهی در این سرزمین خاموش نخواهد شد. روز خبرنگار بر تمام کسانی که قلمشان بوی تعهد می‌دهد و قلبشان برای توسعه این استان می‌تپد، فرخنده باد.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)
