درجو – ضمن عرض خداقوت به برادران نیروهای تامین کننده امنیت، آتش‌نشانان، پرسنل بیمارستان‌ها، پاکبانان عزیز شهرداری و… شوربختانه باید نوشت در این برهه از زمان روزهای سختی برای نیروهای امنیتی کشور رقم خورد. از میان دفتر خاطرات ورق‌هایش خون می‌چکد. از میان واژه‌ها صدای درد و ناله شنیده می‌شود. وطن زخمی شده است و گل‌های وطن پرپر گشته‌اند. تشخیص برای نیروهای امنیت کمی مشکل شده است. اینکه کدام فرد دوست و کدام یک دشمن است. کدام شخص واقعاً ایرانی و کدام یک خارجی است. چه کسی برای فریاد و گرفتن حق و برای اعتراض آمده و چه کسی برای خراب‌ کردن و فلج کردن کشور. در میان دفتر خاطرات، این روزها کلماتی فریاد می‌زند، من یک کودک بودم. بدون هیچ دخالتی بی‌گناه و پاک و معصوم، پرپر شدم. هم‌وطن من کجاست؟! دشمن در چند قدمی من ایستاده؟! انگار تمام معادلات ریاضی به‌هم‌ریخته است. تشخیص مرد از نامرد و وطن‌دوست و وطن‌فروش دشوار شده است. چنانکه حتی برادری نمی‌تواند از سوپرمارکت محله برای خواهر نوشابه بخرد! اما خواسته خواهر برای برادر عزیز بود… او رفت تا خواسته خواهر را برآورده کند، گفت برادر یعنی غیرت و ستونی برای تکیه کردن، یعنی خواسته خواهر باید برآورده شود و برادر رفت و چشمان معصومانه در انتظار خواهر برای همیشه تبدیل به چشمه‌ای جوشان از اشک و غم شد. خداقوت بچه‌های آتش‌نشان که آتش شهر را خاموش می‌کنید اما صحنه‌های دلخراشی می‌بینند که قلب‌تان گُر می‌گیرد و از این‌ همه بی‌رحمی، می‌سوزد. دل‌شان می‌سوزد از کبریتی که ناجونمردانه به جان و مال مردم زدند. آتشی که زنده زنده جوانان، این میراث گرانبهای کشور سوختند و دود حوادث چنان درد دارد که قلم‌ها در وسط این همه ناله توقف می‌کنند. از بی‌رحمی انسان در برابر انسان واژها در دل کتاب‌ها آتش می‌گیرند و درخواست انتقام می‌کنند. خداقوت به پاکبانان محترم شهرداری که این روزها داستان‌ها و قصه‌هایی را جارو می‌کنند که در هیچ فیلم و تئاتری ندیده بودند. اما در واقعیت، بی‌رحمی و نامردی را جارو می‌کنند. طوری‌که صدای خش‌خش جارو به ناله و درد تبدیل می‌شود. همه این‌ها در حالی است که نویسندگان قدرت نوشتن این واژه‌های به هم ریخته از درد را ندارند. صدای درد دشنه‌ها همانطور در بدن هم‌وطنان ما چاله انداخته، قلم‌ها هم از صدای این درد و از فشار این درد کاغذها را زخمی کرده‌اند! بیم از نوشتن این حوادث را دارند.چراکه در تاریخ نه‌چندان دور کلمات در وسط کتاب‌ها از تلخی این روزگار، از بی‌رحمی نامردان و پاکی کودکان و زخم‌های عمیق جوانان و کشور ایران، فریاد خواهد زد. کاغذها درد قلم را می‌فهمند. طوری‌که صفحات کتاب‌های تاریخ هم تاب و تحمل این‌ همه درد را ندارند. آتش‌نشانان و رفتگران نیز تمام صحنه‌های دلخراش حوادث را تمیز می‌کنند اما این صحنه‌ها در ذهن‌شان هیچ‌وقت پاک‌شدنی نیست. باید بپذیریم که نامردان و گرگانی در لباس میش، گرگ‌صفت عمل کردند و برخی فرزندان نازنین این کشور را بلعیدند. بهترین‌ها حق مردمی‌ است که همیشه صبوری کردند. پنهان نیست امنیت و آرامشی که در این سال‌ها مهمان کشورمان بوده است. مدیون خون فرزندان رشید این کشور و صبوری خانواده‌هایشان هستیم. خداوند به بازماندگان شهدای امنیت صبر دهد. روح‌شان قرین رحمت الهی باد.