بهروزی فر – در تاریخ معاصر ایران زمین، از مجاهدت‌ های فراوان در نهضت مشروطه تا حضور فعال در پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) و استمرار آن در سال‌های دفاع مقدس، سازندگی و … زنان همواره در متن تحولات اجتماعی بوده‌اند.امروز نیز زنان، ستون‌های اصلی جامعه‌ اند، آنها در خانواده، بار سنگین تربیت نسل را به عهده دارند، بخش قابل توجهی از جمعیت دانش‌آموختگان را شامل می‌شوند و در حوزه‌های آموزشی، بهداشتی، کارآفرینی و فعالیت‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی نقش‌ آفرینی مؤثری دارند، در میدان‌های سخت و دشوار، مسئولانه ایستاده‌اند و در عرصه‌های مختلف خوش درخشیده‌اند. با این نقش انکارناپذیر و بنیادین، در شرایط موجود سهم زنان از کرسی‌های تصمیم‌سازی و مدیریت تا چه اندازه متناسب با این جایگاه ارزنده آنهاست؟!تجربه کشورهای توسعه‌یافته نشان می‌دهد هر جا زنان در فرآیندهای تصمیم‌گیری حضور مؤثر داشته‌اند، شاخص‌های شفافیت، سلامت اداری و کارآمدی نیز بهبود یافته است، با تجربه کشورهای توسعه‌یافته نشان می‌دهد هر جا زنان در فرآیندهای تصمیم‌گیری حضور مؤثر داشته‌اند، شاخص‌های شفافیت، سلامت اداری و کارآمدی نیز بهبود یافته است، با این وجود زنان که نیمی از جمعیت فعال جامعه را شامل می‌شوند، در کلان کشور سهم آن چنانه‌ای در حوزه‌های مدیریتی ندارند و این قاعده تأسف برانگیز در خراسان جنوبی پررنگ‌تر است.بخش اعظمی از عقب‌ماندگی‌ در این حوزه، ریشه در کلیشه‌های فرهنگی دارد، تصور غلطی که مدیریت را فارغ از شایستگی، تعهد و تخصص، حوزه‌ای جنسیتی و کاملاً مردانه می‌پندارد. نمونه و مصداق عینی این حرف را همین چند روز پیش در خبرهای کشوری شاهد بودیم، آن هم مربوط به خبری از انتصاب یک استاندار زن که به تدبیر دولت انجام شد اما با اعتراض معاونین آن استانداری و حتی درخواست استعفای دو نفر از آنها مواجه گشت.این حرکت، اعتراض به توانمندی، دانش، تخصص و تجربه فرد معرفی شده نبود، بلکه صرفاً به جنسیت زنانه استاندار مدنظر دولت ارتباط داشت، حال آنکه مدیریت، بیش از آنکه به جنسیت وابسته باشد، به تعهد، تخصص، تدبیر و دانش کافی نیاز دارد، ویژگی‌ هایی که زنان ایرانی بارها آن را اثبات کرده‌اند و در عرصه‌های مختلف به ظهور رسانده‌اند.این نمونه ملی و تجربه‌های فراوانی که در دستگاه‌های اجرایی استان شاهد بوده‌ایم و البته وجود ۸۰ دهیار زن خراسان جنوبی که عملکردشان در سطح ملی نمود و بروز یافته، ثابت می‌کند موانع فرهنگی، کلیشه‌ های ذهنی و گاه ساختارهای اداری محافظه‌کارانه، مسیر ارتقای زنان به مناصب مدیریتی را ناهموار کرده است، حال آنکه اگر باور داریم تعالی و پیشرفت کشور در گرو استفاده حداکثری و‌ درست از همه ظرفیت‌هاست، نمی‌توانیم نیمی از این پتانسیل را در لایه‌های میانی متوقف کنیم. حالا دیگر باستناد آنچه در سال‌های گذشته و در تجربه‌های مکرر رقم خورده؛ هیچ بحثی بر سر توانایی زنان و از عهده کار برآمدن آنان نیست، بلکه آنچه مورد نقد و گلایه است؛ فرصت دادن و میدان گشودن به بانوان توانمند دستگاه‌هاست، اصلی که به هر دلیل! در حوزه اجرای خراسان جنوبی، کمتر دیده می‌شود.پرواضح است؛ جامعه‌ای که به شایستگان خود، فارغ از جنسیت، میدان می‌دهد، سریع‌تر به توسعه پایدار دست می‌یابد. زنان ایران، نیمی از جامعه‌اند، اما سهم‌شان از مدیریت، هنوز کمتر از نیمی از ظرفیت واقعی آنها می‌باشد، حال آنکه آینده‌ متوازن، آینده‌ای است که در آن صدای زنان، نه در حاشیه بلکه در متن مدیریت کشور شنیده شود.اگر توسعه عدالت در همه بخش‌ها، اولویت دولت چهاردهم است، با یقین به این اصل که عدالت جنسیتی به معنای بهره‌گیری عادلانه از سرمایه انسانی کشور است، زمان آن رسیده که این فاصله‌ها، با تدبیر، عدالت و اراده ملی جبران شود.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)