محمدی – هفته دفاع مقدس که از راه می‌رسد، خراسان جنوبی دوباره عطر روزهایی را به خود می‌گیرد که مردان این دیار با توکل به خدا، از خانه و خانواده دل کندند و راهی جبهه شدند. جوانانی از بیرجند، قاین، فردوس، طبس، نهبندان، درمیان، سربیشه، خوسف، زیرکوه، سرایان و دیگر نقاط استان که بسیاری از آنان رفتند تا ایران بماند و برخی نیز آسمانی شدند تا نامشان برای همیشه بر پیشانی این سرزمین باقی بماند.
دفاع مقدس برای مردم خراسان جنوبی تنها یک فصل از تاریخ نیست؛ روایت ایمان، غیرت، ایثار و دلبستگی مردمانی است که در سخت‌ترین روزها، دفاع از میهن را وظیفه‌ای دینی و ملی می‌دانستند. مادرانی که فرزندانشان را با قرآن و دعای خیر بدرقه کردند، پدرانی که داغ فرزند را با صبر تحمل کردند و رزمندگانی که با کمترین امکانات در برابر دشمن ایستادند، بخشی از حافظه ماندگار این استان هستند.
امروز سال‌ها از آن روزها گذشته است، اما مسئولیت ما در برابر این خاک پایان نیافته؛ تنها شکل آن تغییر کرده است. خراسان جنوبی امروز استانی مرزی است که مردمان بسیاری در روستاها و نقاط دورافتاده آن، با وجود خشکسالی، کم‌آبی و دشواری‌های معیشتی همچنان مانده‌اند و چراغ خانه‌هایشان را روشن نگه داشته‌اند. همین ماندن، کار کردن و امید داشتن نیز خدمتی بزرگ به سرزمینی است که شهدا برای حفظ آن از جان خود گذشتند.
اگر دیروز رزمندگان در خاکریزهای جبهه از مرزهای ایران دفاع می‌کردند، امروز آبادانی روستاهای مرزی، تأمین آب، ایجاد اشتغال، حمایت از کشاورز و دامدار و فراهم کردن زمینه ماندن جوانان در زادگاهشان می‌تواند ادامه همان مسئولیت در عرصه‌ای دیگر باشد. مرز تنها با سیم‌خاردار و پاسگاه حفظ نمی‌شود؛ مرز زمانی استوارتر می‌ماند که روستاهایش زنده، خانه‌هایش روشن و مردمانش امیدوار باشند.
در این میان نباید اجازه دهیم دفاع مقدس برای نسل جدید تنها در چند تصویر، مراسم و خاطره خلاصه شود. جوان امروز باید بداند صاحبان این عکس‌های قاب‌شده چه کسانی بودند؛ جوانانی معمولی با آرزوهای بزرگ که در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، ایمان و مسئولیت را بر آسایش خود مقدم دانستند. باید از زندگی شهدا گفت، از مادران و پدرانشان، از رزمندگان و جانبازان و از خانواده‌هایی که هنوز پس از سال‌ها جای خالی عزیزانشان را احساس می‌کنند.
هفته دفاع مقدس فرصتی است برای یادآوری یک حقیقت ساده؛ امنیت و آرامشی که امروز داریم آسان به دست نیامده است. پشت هر نام شهید، قصه یک زندگی، یک خانواده و یک فداکاری بزرگ قرار دارد. پاسداشت این میراث نیز فقط به سخن گفتن از گذشته محدود نمی‌شود؛ باید در رفتار و مسئولیت امروز ما دیده شود.
شاید زیباترین ادای دین به شهدای خراسان جنوبی این باشد که برای آبادانی سرزمینی که دوستش داشتند تلاش کنیم؛ نگذاریم روستایی به دلیل بی‌آبی خالی شود، جوانی تنها به دلیل نبود فرصت از زادگاهش کوچ کند و خانواده‌ای در نقطه‌ای دورافتاده احساس کند فراموش شده است.
شهدا رفتند تا چراغ این خانه روشن بماند. امروز حفظ این روشنایی بر دوش ماست؛ با ایمان، خدمت، عدالت و تلاش برای مردمی که صاحبان واقعی این سرزمین‌اند. دفاع از وطن هنوز ادامه دارد؛ سنگرها عوض شده‌اند، اما عهد ما با شهدا و این خاک همچنان پابرجاست.