قاسمی – در روزهایی که صدای انفجارهاهمه جا شنیده می‌شود، یک واقعیت بیش از هر زمان آشکار شده است: میدان جنگ رمضان دیگر تنها صحنه تقابل نظامی نیست، بلکه عرصه هوشمندی، صبر راهبردی و مدیریت چند‌بعدی قدرت ایران است. غرب و رژیم صهیونیستی با تصور یک «ضربه برق‌آسا» وارد شدند، اما اکنون در گرداب جنگی گرفتار شده‌اند که خود آغازگر آن بوده‌اند و پایانش را دیگر در اختیار ندارند.به گزارش فارن افرز، رابرت پاپه، استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو، بر این باور است که تشدید جنگ در نهایت به سود ایران تمام می‌شود. این تحلیل، برخلاف روایت‌های معمول رسانه‌های غربی، بر واقعیتی مبتنی است که در میدان آشکار شده است: دشمن، هم در عرصه اطلاعاتی و هم در بانک اهداف خود به بن‌بست رسیده و از ابتکار عمل تهی شده است. حملات پراکنده و بی‌اثر اخیر در مناطق شرقی کشور به‌ویژه در خراسان جنوبی، گواهی بر همین ناتوانی است؛ موشک‌هایی که در نقاط کور فرود آمدند بی‌آنکه حتی یک واحد تجهیزات یا جانی آسیب ببیند.راهبرد ایران در این جنگ، نه مبتنی بر واکنش احساسی بلکه بر «تشدید افقی» است؛ الگویی که به تعبیر پاپه، صحنه درگیری را از یک میدان محدود به شبکه‌ای چندسطحی از حوزه‌های نظامی، اقتصادی و سیاسی گسترش می‌دهد. ایران به‌جای گرفتار شدن در دام یک نبرد نقطه‌ای، جنگ را به محیط‌های متعددی منتقل کرده و هزینه‌ها را برای طرف مقابل تصاعدی کرده است. از خلیج فارس تا مدیترانه، از جبهه انرژی تا افکار عمومی غربی، همه چیز بخشی از این میدان چندلایه شده است.آمریکا و رژیم صهیونیستی در آغاز، با تصور فروپاشی سریع ساختار فرماندهی ایران و تخریب فرماندهی مرکزی سپاه، عملیات خود را طراحی کردند. اما برخلاف محاسباتشان، ایران نه‌تنها در همان ساعات نخست پاسخ گسترده‌ای داد، بلکه با دقتی قابل توجه توانست توازن بازدارندگی را بازنویسی کند. ضربه موشکی و پهپادی ایران به پایگاه‌های آمریکا و مراکز حساس در سرزمین‌های اشغالی، به‌سرعت معادله‌ای تازه ساخت که حالا بازیگران غربی گرفتار آن‌اند.تداوم و طولانی شدن جنگ، همان نقطه واگرایی منافع است که استاد دانشگاه شیکاگو به آن اشاره می‌کند. آمریکا نگران فرسایش اقتصادی و فشار داخلی است، کشورهای اروپایی از تبعات انرژی در هراس‌اند، و رژیم صهیونیستی با بحران روحی و اجتماعی در داخل مواجه شده است. در چنین شرایطی، هر روز ادامه جنگ، به معنای افزایش هزینه برای دشمن و تثبیت جایگاه ایران است.جنگ رمضان نشان داد که مفهوم «قدرت» دیگر صرفا در شمار پرتاب موشک یا پهپاد خلاصه نمی‌شود، بلکه در ظرفیت تاب‌آوری، هوش عملیاتی و انسجام اجتماعی معنا می‌یابد. ایران در شرایطی که هدف نخستین حملات بود، اکنون توانسته است نه‌تنها معادله بازدارندگی را ترمیم کند، بلکه ابتکار سیاسی و روانی نبرد را نیز در دست گیرد.از همین منظر، حتی پرتاب‌های نمادین دشمن در عمق خاک ایران معنایی جز درماندگی ندارد. انتخاب نقاط کور در خراسان جنوبی بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، اعترافی تلخ از ضعف اطلاعاتی و محدودیت عملیاتی است. آن‌ها که روزی از «پایان سریع جنگ» سخن می‌گفتند، امروز به درگیری‌ای گرفتارند که هر لحظه‌اش، خاکستری از ناکامی برایشان به‌جا می‌گذارد.ر نهایت، تحلیل پاپه – و تجربه میدانی این روزها – یک حقیقت واحد را تأیید می‌کند: افزایش زمان جنگ، نه تنها به ضرر ایران نیست، بلکه معادلات قدرت منطقه‌ای را به نفع تهران تثبیت می‌کند. دشمن، از اهداف خود تهی و از منطق استراتژیک فاصله گرفته است. ایران اما با توان ترکیبی از دیپلماسی، بازدارندگی و هوش عملیاتی، نشان داده است که در میدان فرسایش، پیروزی از آنِ صاحبان صبر و تدبیر است، نه صاحبان غفلت و غرور.