زمانی – شکاف میان دستمزد و هزینه زندگی دیگر یک عدد روی کاغذ نیست، بلکه به تجربه‌ای روزمره برای کارگران تبدیل شده است؛ تجربه‌ای که در استان‌هایی مانند خراسان جنوبی، با شدت و وضوح بیشتری خود را نشان می‌دهد. وقتی عضو شورای عالی کار از سبد معیشتی ۳۳ تا ۳۸ میلیون تومانی سخن می‌گوید، این پرسش جدی مطرح می‌شود که کارگری با دریافتی حدود ۲۰ میلیون تومان، چگونه باید این فاصله را پر کند.خراسان جنوبی از جمله استان‌هایی است که بخش بزرگی از جامعه آن را کارگران، حقوق‌بگیران حداقلی و شاغلان بخش‌های کم‌درآمد تشکیل می‌دهند. این استان نه از مزایای بازار کار پررونق برخوردار است و نه از فرصت‌های متنوع درآمدی. در چنین شرایطی، هر تصمیم درباره دستمزد ملی، در اینجا اثر مضاعف دارد و مستقیماً به سفره مردم اصابت می‌کند.سکوت طولانی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در طول سال و موکول‌کردن تصمیم‌گیری درباره دستمزد به روزهای پایانی اسفند، برای کارگران خراسان جنوبی معنایی جز بلاتکلیفی ندارد. تورم ماه‌به‌ماه پیش می‌رود، قیمت‌ها هر روز بالا می‌روند، اما دستمزد، سالی یک‌بار و آن هم با تأخیر و چانه‌زنی‌های فرسایشی تعیین می‌شود.استدلال تکراری افزایش دستمزد برابر با افزایش تورم، در استان‌هایی مانند خراسان جنوبی بیشتر شبیه یک توجیه است تا تحلیل اقتصادی. کارگری که همین حالا هم از تأمین حداقل‌ها عاجز است، با ثابت ماندن دستمزد نه به ثبات اقتصادی می‌رسد و نه به آرامش اجتماعی. نتیجه این سیاست، انباشت فقر پنهان است؛ فقری که دیر یا زود خود را در حوزه سلامت، تغذیه و آسیب‌های اجتماعی نشان می‌دهد.افزایش ۴۵ درصدی حداقل دستمزد برای سال ۱۴۰۴، اگرچه در ظاهر عدد بزرگی به نظر می‌رسد، اما وقتی در برابر سبد معیشتی بالای ۳۰ میلیون تومان قرار می‌گیرد، عملاً بخشی از عقب‌ماندگی سال‌های گذشته را هم جبران نمی‌کند. در خراسان جنوبی، جایی که هزینه حمل‌ونقل، انرژی و کالاهای اساسی بالاتر از توان درآمدی مردم است، این افزایش بیشتر شبیه مُسکن موقت است تا درمان.واقعیت بازار در این استان، تصویر روشنی از فشار معیشتی ارائه می‌دهد. حذف تدریجی لبنیات از سفره خانوارهای کارگری، کاهش مصرف گوشت، برنج و حتی تخم‌مرغ، دیگر نشانه‌های پراکنده نیست، بلکه به یک الگوی نگران‌کننده تبدیل شده است. سوءتغذیه، مفهومی نیست که فقط در آمارهای ملی دیده شود؛ در خانه‌های کارگری خراسان جنوبی قابل لمس است.وقتی گفته می‌شود سبد معیشتی امسال به ۳۸ میلیون تومان نزدیک می‌شود، باید پرسید این عدد برای کارگری در بیرجند، قائن یا نهبندان چه معنایی دارد. شهری که فرصت شغل دوم محدود است، دسترسی به خدمات ارزان کمتر است و حمایت‌های اجتماعی به‌سختی به همه می‌رسد، بیش از هر جای دیگر در برابر شکاف دستمزد و هزینه زندگی آسیب‌پذیر است.هشدار نمایندگان مجلس درباره پیوستن دهک‌های بالاتر به جمع فقرا، در خراسان جنوبی زودتر از بسیاری از استان‌ها قابل مشاهده است. اینجا مرز میان دهک‌ها باریک‌تر شده و طبقه‌ای که روزی با زحمت سرپا بود، حالا در آستانه لغزش قرار دارد. بزرگ‌شدن جامعه فقرا، فقط یک آمار نیست؛ تهدیدی برای ثبات اجتماعی مناطق کم‌برخوردار است.کارگران ستون فقرات تولید هستند، اما در عمل، نخستین گروهی‌اند که هزینه تورم و ناکارآمدی سیاست‌ها را می‌پردازند. در استانی مانند خراسان جنوبی که توسعه صنعتی محدود است، تضعیف معیشت کارگران به معنای تضعیف کل اقتصاد محلی است؛ از بازار گرفته تا خدمات و حتی مهاجرت نیروی کار.ادامه این مسیر، یعنی عادی‌سازی فاصله میان دستمزد و زندگی. اگر سیاست‌گذار، سبد معیشتی را می‌بیند اما دستمزد را بر اساس آن تنظیم نمی‌کند، باید پاسخ دهد که کارگران خراسان جنوبی تا چه زمانی باید با «سازگاری» زندگی کنند. بدون بازنگری جدی در سیاست مزد و توجه به واقعیت‌های منطقه‌ای، عدالت مزدی فقط در جلسات شورای عالی کار باقی می‌ماند، نه در زندگی روزمره کارگران.