مهدی آبادی- وقتی تصمیم می گیری درباره سالی که گذشت بنویسی، پیش از آن‌که قلم روی کاغذ بنشیند، اندوهی سنگین بر دلم می نشیند. سالی که پشت سر گذاشتیم، سالی نبود که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. هر صفحه از آن با خبری تلخ آغاز می‌شد و با نگرانی تازه‌ای به پایان می‌رسید. انگار حافظه جمعی ما در این سال بیش از هر چیز با صحنه‌هایی از اضطراب، انتظار و سوگ گره خورده است. بهار هنوز به نیمه نرسیده بود که جنگ دوازده‌روزه آغاز شد؛ جنگی که داغی عمیق بر دل مردم ایران گذاشت. خبر شهادت بیش از هزار نفر از هموطنانمان، فضای کشور را در بهتی سنگین فرو برد. خانه‌های بسیاری سیاه‌پوش شد و نام‌های بسیاری در حافظه مردم جاودانه ماند. آن روزها هر خبر تازه‌ای که می‌رسید، نه تنها خانواده‌ای را داغدار می‌کرد بلکه دل یک ملت را به درد می‌آورد. هنوز جامعه در حال هضم آن روزهای تلخ بود که دی‌ماه با التهاب‌های اجتماعی همراه شد. در میانه فشارهای اقتصادی و گرانی ارز، ناراحتی و گلایه به‌حق مردم وجود داشت، اما در کنار آن عده‌ای نیز پیدا شدند که از این وضعیت سوءاستفاده کردند. حوادث دی‌ماه، بار دیگر فضای جامعه را ملتهب کرد و نشان داد که چگونه برخی فرصت‌طلبان می‌توانند از مشکلات واقعی مردم برای اهداف خود بهره ببرند. در آن روزها، بسیاری از مردم بیش از هر چیز نگران آرامش و ثبات کشور بودند؛ آرامشی که گاهی به آسانی به خطر می‌افتد اما بازگرداندن آن دشوار است. اما شاید تلخ‌ترین و سنگین‌ترین خبر سال، جنگ رمضان بود؛ رویدادی که نه تنها یک حادثه نظامی بلکه زخمی عمیق بر پیکره کشور به جا گذاشت. در جریان این جنگ، رهبر معظم انقلاب، جمعی از فرماندهان ارشد نظامی و تعدادی از مردم به شهادت رسیدند؛ اتفاقی که ابعاد آن هنوز هم در حال روشن شدن است و تبعات آن همچنان ادامه دارد. این حادثه برای بسیاری از مردم، یادآور روزهایی بود که تاریخ یک ملت ناگهان ورق می‌خورد و مسیر آینده‌اش دستخوش تغییر می‌شود. با همه اینها، نوشتن از سالی که گذشت کار آسانی نبود. هر بار که می‌خواستم سطری بنویسم، ذهنم به سمت خبرهای تلخ می‌رفت و انگار قلم از حرکت بازمی‌ایستاد. اما کمی که بیشتر فکر کردم، به این نتیجه رسیدم که تصویر یک سال را نمی‌توان تنها با سیاهی‌ها ترسیم کرد. در کنار همه تلخی‌ها، واقعیت این است که سال ۱۴۰۴ برای استان ما تنها سال بحران و نگرانی نبود؛ بلکه در دل همین روزهای سخت، خبرهای امیدبخش و اتفاقات مثبتی هم رقم خورد که نمی‌توان از کنار آن‌ها به سادگی عبور کرد. یکی از مهم‌ترین خبرهایی که در طول سال منتشر شد، جایگاه استان در شاخص‌های اقتصادی بود. استان توانست رتبه نخست کاهش تورم کشوری را به دست آورد؛ موضوعی که از یک سو نشان‌دهنده تلاش مسئولان استان برای کاهش فشارهای اقتصادی و چالش‌های موجود بود. در کنار آن، استان در شاخص امنیت سرمایه‌گذاری نیز به رتبه چهارم کشور رسید؛ رتبه‌ای که می‌تواند پیام مهمی برای سرمایه‌گذاران باشد و نشان دهد که این منطقه ظرفیت‌های قابل توجهی برای توسعه اقتصادی دارد. از سوی دیگر، یکی از مطالبات قدیمی مردم استان، موضوع توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل به ویژه راه‌آهن بود. در سالی که گذشت، افزایش اعتبارات برای راه‌آهن استان خبر امیدوارکننده‌ای بود که می‌تواند در سال‌های آینده مسیر توسعه اقتصادی و ارتباطی استان را هموارتر کند. تجربه نشان داده است که هر جا زیرساخت حمل‌ونقل تقویت شده، فرصت‌های تازه‌ای برای تولید، تجارت و اشتغال نیز شکل گرفته است. در حوزه معیشت مرزنشینان نیز تصمیم مهمی گرفته شد. فعال شدن کولبری برای شهرستان‌های مرزی، اگرچه در نگاه نخست تنها یک تصمیم اقتصادی به نظر می‌رسد، اما در واقع گامی مهم برای بهبود وضعیت زندگی هزاران خانواده مرزنشین بود. این اقدام توانست برای چندین هزار نفر از ساکنان مناطق مرزی منفعت اقتصادی ایجاد کند و بخشی از فشارهای معیشتی آنان را کاهش دهد. در حوزه سیاست خارجی منطقه‌ای نیز استان نقش پررنگ‌تری پیدا کرد. دیپلماسی فعال با کشور افغانستان و به‌ویژه تعامل با ولایت فراه، از جمله اتفاقات قابل توجه سال بود. سفرهای استاندار و همچنین حضور والی فراه در استان، نشانه‌ای از گسترش روابط اقتصادی و مرزی میان دو منطقه بود وابطی که اگر به‌درستی مدیریت شود می‌تواند به رونق تجارت، افزایش صادرات و تقویت ارتباطات فرهنگی و اقتصادی کمک کند. در بخش زیرساخت‌های جاده‌ای نیز یکی از مهم‌ترین پروژه‌های استان یعنی باند دوم بیرجند ـ نهبندان شاهد تحولی جدی بود. افزایش سه‌برابری بودجه این پروژه در سال گذشته، باعث شد روند اجرای آن شتاب بگیرد و پیشرفت چشمگیری در مدت یک سال ثبت شود. این مسیر که از محورهای مهم ارتباطی استان به شمار می‌رود، سال‌هاست در انتظار تکمیل است و تسریع در اجرای آن می‌تواند نقش مهمی در کاهش تصادفات و تسهیل تردد داشته باشد. در میان خبرهای اقتصادی، یکی از خبرهای قابل توجهی که در مهرماه منتشر شد، گزارش کاهش فاصله طبقاتی در استان بود. اگرچه این موضوع به معنای رفع کامل مشکلات اقتصادی نیست، اما می‌تواند نشانه‌ای از حرکت تدریجی به سمت عدالت اقتصادی باشد؛ موضوعی که همواره یکی از دغدغه‌های اصلی مردم و مسئولان بوده است. با این حال، سال ۱۴۰۴ تنها سال موفقیت‌ها نبود و مشکلاتی هم وجود داشت که مردم استان را به‌ویژه در ماه‌های مختلف سال با دشواری‌هایی روبه‌رو کرد. یکی از مهم‌ترین گلایه‌ها، مربوط به قبض‌های نجومی گاز بود که در برخی ماه‌ها فشار قابل توجهی بر خانواده‌ها وارد کرد. بسیاری از مردم معتقد بودند که در شرایط اقتصادی فعلی، چنین هزینه‌هایی می‌تواند زندگی خانوارها را با چالش جدی مواجه کند. موضوع نهضت ملی مسکن نیز از دیگر دغدغه‌های جدی مردم بود. طرحی که قرار بود بخشی از مشکل مسکن را حل کند، در برخی مناطق با رکود و کندی پیش رفت و نارضایتی‌هایی را ایجاد کرد. طبیعی است که مسکن برای بسیاری از خانواده‌ها مهم‌ترین مسئله اقتصادی زندگی باشد و هرگونه تأخیر در این حوزه، نگرانی‌های زیادی ایجاد می‌کند. از سوی دیگر، تصادفات شهری و برون‌شهری همچنان یکی از مشکلات جدی استان باقی ماند. هر ساله تعداد قابل توجهی از هم‌استانی‌ها در جاده‌ها آسیب می‌بینند و این موضوع نشان می‌دهد که همچنان در حوزه ایمنی راه‌ها، فرهنگ رانندگی و زیرساخت‌ها نیاز به توجه بیشتری وجود دارد. مشکلات مرغداران و فعالان حوزه تولید نیز از دیگر مسائلی بود که در طول سال مطرح شد. افزایش هزینه‌های تولید، نوسانات بازار و برخی محدودیت‌های اقتصادی، فشارهایی را بر این بخش وارد کرد و بسیاری از فعالان این حوزه انتظار دارند در سال آینده تدابیر مؤثرتری برای حمایت از تولید اتخاذ شود. در مجموع، سال ۱۴۰۴ را می‌توان سالی پر از فراز و فرود دانست؛ سالی که در آن تلخی‌ها و امیدها در کنار یکدیگر قرار گرفتند. از یک سو حوادث تلخی رخ داد که برای همیشه در حافظه تاریخی کشور باقی خواهد ماند و از سوی دیگر، تلاش‌هایی صورت گرفت که می‌تواند پایه‌ای برای آینده‌ای بهتر باشد. اکنون که در آستانه سالی تازه ایستاده‌ایم، امید آن است که سال ۱۴۰۵ سالی متفاوت باشد؛ سالی که نخست با پیروزی کشورمان بر دشمنان و پایان یافتن تهدیدها و تنش‌ها همراه شود و سپس مسیر تازه‌ای از پیشرفت، آرامش و توسعه برای ایران و استان ما گشوده شود. آرزو می‌کنیم در سال پیش رو، خبرهای خوب بیش از خبرهای تلخ باشد، سفره مردم رنگین‌تر شود، امنیت و رفاه افزایش یابد و آینده‌ای روشن‌تر پیش روی نسل‌های بعدی قرار گیرد.