اصغری – در ایام تبلیغات انتخابات مجلس، مباحثه ای جالب با نماینده یکی از کاندیداها داشتم. او با قاطعیت از چاپ تبلیغاتش در روزنامه دفاع میکرد، نه فضای مجازی. استدلالش ساده اما عمیق بود: «مخاطبان روزنامه گلچین شده اند، افرادی که هزینه می دهند تا  روزنامه تهیه کنند و  آگاه شوند، سرشاخه های فکری شهر و استانند.» این نگاه هوشمندانه به «مخاطب ارزشمند» را امروز باید در میدانهای حضور مردم، مانند میدانهای مادر و رهبری، نیز  بازتعریف کنیم. هر شب افرادی با پای خود، بی چشمداشت مالی، برای حمایت از نظام و کشور پا به میدان میگذارند؛ جامعه ای متشکل از دلسوزترین و متعهدترین شهروندان، که صاحب نفوذ فکری بر دیگران نیز هستند. اما پرسش اینجاست: از این ظرفیت بی نظیر برای تبیین، امیدآفرینی و فرهنگسازی چقدر استفاده کرده ایم؟ بر اساس تجربه زیسته من در این میادین، پاسخ تلخ است: تقریباً هیچ. واقعیت این است که بسیاری از مدیران استان، تبیین را محدود به سخنرانی برای کارکنان خود یا بولتن های داخلی ادارات میدانند، غافل از اینکه جامعه و افکار عمومی تشنه اطلاعات شفاف از اقدامات و خدمات نظام در شرایط سخت معیشتی و جنگی هستند. فرض کنید اگر شرکتهای زیرمجموعه وزارت نیرو، با هم افزایی دستگاههای فرهنگی، در همین میادین مردمی فرهنگ صرفه جویی را تبیین کنند، تأثیر آن صدچندان بنرهای بی مخاطب و اطلاع رسانی های کلیشه ای خواهد بود. اما افسوس که بسیاری از ادارات، نبود بودجه را بهانه می کنند، در حالی که هزینه پذیرایی هفتگی برخی مدیران از کل بودجه اطلاع رسانی سازمانشان بیشتر است. اینجا است که راز تأکید امام شهید بر «جهاد تبیین» روشن می شود؛ ایشان می دانستند ایشان میدانستند که جهل جامعه، سکوت مدیران را تبدیل به خیانت میکند.نکته اسفبارتر اینکه مدیران ما در مسیر همراه کردن مردم با نظام، در مسیری پر مانع ایستاده اند که تبر اطلاع رسانی شان  برای قطع موانع کند است و از تیز کردن آن نیز سر باز میزنند. در خراسان جنوبی، ظرفیت عظیم مردمی که شبانه در میدانها حاضرند، بی استفاده میماند، چون مدیران نه به پیوست تبیینی برای اقدامات خود باور دارند و نه بودجه ای برای آن تعریف میکنند. چه تضادی میان این بی توجهی و ادعای خدمتگزاری؟ به جای استفاده از نخبگان و مردمی که خود باورمندان نظامند و میتوانند سفیران امید باشند، شاهدیم که خبرهای مثبت و دستاوردها در پستوی بی تفاوتی اداری گم میشوند. نتیجه آنکه نه تنها امیدآفرینی رخ نمیدهد، بلکه خلأ اطلاعاتی، بستر یأس و ناامیدی را فراهم می کند که دشمن از آن بهره برداری میکند.نتیجه گیری صریح و تلخ این است: مدیرانی که اطلاع رسانی شفاف، به موقع و هدفمند به جامعه نمی کنند ، نه تنها مرتکب اشتباه مدیریتی می شوند، بلکه عملاً با بی اطلاع نگهداشتن افکار عمومی و تقویت حس ناامیدی، خدمتی ناخواسته اما واقعی به دشمنان این نظام و کشور می کنند. دشمن برای نفوذ به جامعه نیازمند فضای سردرگمی و بی خبری است، و کم لطفیِ ما در تبیین و اطلاع رسانی، این فضا را هدیه میدهد. انتظار از استاندار محترم و  متولیان بودجه این است که برای تمام ادارات «پیوست تبیین و اطلاع رسانی» را الزامی و  مشروط به تخصیص بودجه کنند. مردمِ حاضر در میدان، سرمایه های اجتماعی نظامند؛  اگر به آنها نرسیم، دشمن از پشت همین خلأها ضربه خواهد زد. جهاد تبیین یک شعار نیست؛ یک ضرورت برای حفظ کشور است.