مهدی آبادی – دریغ جانان، در این روزگار که جهان در هیاهوی مادیات غرق گشته، صیحه‌ای بلند از آسمان برآمد و حقیقتی فراتر از مرزها و زمان‌ها را فریاد زد؛ شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی، آیت‌الله العظمی امام سید علی خامنه‌ای، نه یک پایان، که آغازی است بر فصلی نو در تاریخ بشریت. این شهادت، از آن دسته رویدادهای استثنایی است که در طول تاریخ کم‌نظیر بوده و علیرغم کوهی از غم ، ان‌شاءالله آثار نورانی آن به تدریج و به نفع جبهه حق و حقیقت بر همگان آشکار خواهد شد. این خون پاک، پل باریکی است که ملت‌ها را از خفقان و استعمار فکری عبور می‌دهد و آنان را از قید و بند فرهنگ بت‌پرستی و دنیاپرستی که قرن‌ها بر زندگی بشر سایه افکنده، رها می‌سازد. با این خون بزرگ، می‌توان امید داشت که عبور از فرهنگ منحرف غرب تسریع یابد و به اوج قله‌های حقیقت و معنویت نزدیک‌تر شویم، چرا که این شهادت، بستر آگاهی جهانی را فراهم کرد تا انسان‌ها راه گم کرده‌ی مادیات را رها کنند و به سوی حقیقت مطلق بشتابند. امام شهید ما، این مردِ امام شهید ما، این مردِ مجاهد و ایستاده، بیش از شصت سال از عمر پرفروغ خود را در این مسیر پرخطر و مقدس صرف کرد؛ مسیری که از عمیق‌ترین تاریکی‌های استبداد و ظلم آغاز شد و به پرنورترین نقطه یعنی شهادت ختم گردید. او همچون فیلسوفان بزرگی چون ابن‌سینا که وجود خود را در مبارزه با نادانی جستجو می‌کرد، وجود خویش را در نبرد با ظلم تعریف نمود؛ ظلمی که از شاه خائن آغاز شد و تا استکبار جهانی ادامه یافت. زندگی او مظهری از ایستادگی در برابر توطئه‌ها بود و شهادتش، تحقق آرزویی دیرینه بود که امام خمینی (ره) آن را اوج سعادت می‌دانست: مرگ در راه خدا که روح را از بند جسم رها می‌سازد و به ابدیت پیوند می‌زند. بیش از سه دهه، او در برابر سخت‌ترین تحریم‌ها، تهدیدها و توطئه‌ها ایستاد و ایران را به قدرتی منطقه‌ای تبدیل کرد که لرزه بر اندام دشمنان می‌اندازد. این مجاهدت، کارزار عملی برای عدالت جهانی بود، جایی که ضعیفان در برابر زورگویان برمی‌خیزند و حقیقت در برابر دروغ می‌درخشد. سرانجام، این آرزوی دیرینه در حمله مشترک آمریکا و اسرائیل به تهران، به کمال رسید. او در سن ۸۶ سالگی، نه بر بستر بیماری و تنهایی، بلکه در برابر کفار و در میان بزرگترین خیانت‌های تاریخ، جام شهادت نوشید. گرچه چند روز از ترور خونبار بالاترین مقام سیاسی-نظامی ایران و تنی چند از فرماندهان عالی‌رتبه سپاه و ارتش گذشته است و بمباران بی‌سابقه هزاران نقطه در منطقه و سرزمین‌های اشغالی رخ داده که نظامیان آمریکایی اعتراف کرده‌اند شوک اولیه این تجاوز، دو برابر شوک اولیه حمله به عراق در زمان صدام بوده است، اما این وقایع دردناک، نه تنها منجر به فروپاشی ایران نشد، بلکه برعکس، بیداری و هوشیاری ملت بزرگی را به همراه آورد. میلیون‌ها ایرانی، هر روز و هر شب در میادین و خیابان‌ها، با چهره‌هایی مصمم و قلب‌هایی سرشار از ایمان، فریاد «انتقام» سر می‌دهند و نشان می‌دهند که این خون، هدر نرفته است. نیروهای مسلح نیز با مدیریت و تدبیری بی‌نظیر، عملیات تلافی‌جویانه‌ای را علیه مواضع دشمن در منطقه و سرزمین‌های اشغالی به کار بسته‌اند که نشان‌دهنده قدرت و اراده این ملت است.در این میان، صبر و بصیرت مردم ایران، به‌ویژه مردم شریف استان خراسان جنوبی، ستون فقرات این مقاومت است. مردمی که هر شب در میادین اصلی شهرهای خود، با عزاداری و شعارهای حماسی، همسو با فریاد ملت‌شان، به شهادت رهبرشان سوگواری می‌کنند و با حمایت بی‌دریغ از مسئولان نظام، نشان می‌دهند که هیچ‌گاه از مسیر استقلال و مقاومت دور نخواهند شد. خراسان جنوبی، این استان استوار، با حضور شبانه‌روزی مردم در میادین، ثابت کرد که در این دوران سخت، نه تنها غم‌انگیز نیست، بلکه صحنه‌ای از حماسه و امید است و مسیر انقلاب را ادامه داد. این حضور، نمادی از بصیرت و تعهد است که نشان می‌دهد ملت ایران، با درک عمیق از ارزش‌های انسانی و دینی، هرگز در برابر فشارها تسلیم نخواهد شد.در پایان، باید گفت که این روزها، روزهای سرنوشت‌سازی برای جهان اسلام و همه آزادی‌خواهان است. شهادت رهبر ما، نه تنها پایان یک مسیر، که آغازی برای بیداری جهانیان است. نیروهای مسلح ما، با اقدامات دقیق و حساب‌شده‌شان، نشان دادند که ایران، قدرتی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت و مردم ما ثابت کردند که این ملت، با ایمان و بصیرت، می‌تواند در برابر هر طوفانی ایستادگی کند. آفرین بر این ملت بیدار، آفرین بر این مسئولان شجاع، و آفرین بر این مردم استوار که با خون و ایمان، آینده‌ای روشن را برای ایران و جهان اسلام رقم می‌زنند.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)