مهدی آبادی – در آستانه ولادت حضرت فاطمه زهرا(س) و روز زن، فضای اجتماعی استان دوباره رنگ و بوی قدردانی از زنان می‌گیرد؛ از مادران روستایی سخت‌کوش گرفته تا دختران تحصیل‌کرده‌ای که چشم‌انتظار یک فرصت شغلی‌اند. اما حقیقت این است که روز زن تنها یک «مناسبت تقویمی» نیست؛ فرصتی است برای بازنگری در جایگاه زنان، شنیدن صدای آنان و یادآوری مسئولیت‌هایی که جامعه، نهادهای اداری و حتی خانواده‌ها در برابر نیمی از جمعیت دارند.در میان تمام پیام‌های تبریک، آنچه بیش از همه به گوش می‌رسد، نیاز به تغییر نگاه از ستایش به حمایت است. بسیاری از زنان استان امروز بیش از یک تبریک، انتظار دارند صدایشان شنیده و مشکلاتشان فهمیده شود؛ مشکلاتی که سال‌هاست تکرار می‌شوند اما کمتر به مرحله اصلاح ساختاری می‌رسند. نخستین دغدغه، همان است که در هر گفت‌وگو و هر نشست خانوادگی یا دوستانه می‌توان ردّ آن را دید: اشتغال زنان. جامعه امروز ما پر از دختران و زنان تحصیل‌کرده و توانمندی است که با وجود مهارت و سابقه، فرصت برابر برای ورود به بازار کار ندارند. اشتغال زنان نیازمند سیاست‌گذاری روشن، حمایت‌های مالی، و برنامه‌ریزی هدفمند است؛ نه صرفاً طرح‌هایی کوتاه‌مدت که بعد از چند ماه خاموش می‌شوند. در استان ما ظرفیت‌های بزرگ اقتصادی وجود دارد، اما سهم زنان از این ظرفیت‌ها محدودتر از آن است که بتواند نقش تحول‌ساز خود را نشان دهد. از سوی دیگر، مسأله عدالت در حقوق و دستمزد همچنان به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین مطالبات بانوان پابرجاست. هرچند قانون در ظاهر تفاوتی میان زن و مرد قائل نیست، اما در عمل بسیاری از زنان با وجود انجام کار برابر یا حتی مسئولیت‌های بیشتر، دریافتی کمتر دارند. این موضوع تنها یک مطالبه فردی نیست؛ مسئله‌ای اجتماعی است که بر امنیت مالی، سلامت روان و حتی امید زنان به آینده اثر می‌گذارد. نظارت دقیق‌تر دستگاه‌های اجرایی، الزام کارفرمایان به رعایت قانون، و شفافیت بیشتر در پرداخت‌ها می‌تواند بخشی از مسیر اصلاح را هموار کند. از سوی دیگر، نمی‌توان از نقش چندلایه زنان در خانواده چشم پوشید. جامعه امروز از زنان انتظار دارد در نقش مادر، همسر، کارمند، دانشجو، مراقب سالمند، و حتی عامل اصلی حفظ آرامش خانه ظاهر شوند؛ در حالی که بسیاری از این نقش‌ها بدون حمایت کافی پیش می‌روند. زنان وقتی وارد بازار کار می‌شوند، همچنان بخش عمده بار تربیت فرزند، مدیریت خانه و مسئولیت‌های روزمره را به دوش می‌کشند. این نابرابری پنهان، نادیده گرفته شده‌ترین بخش زندگی زنان است. لازم است فضای اداری و اجتماعی، با ایجاد برنامه‌هایی مانند ساعات کاری شناور، مرخصی‌های حمایتی، و امکانات نگهداری از کودک، به زنان کمک کند تا بتوانند میان کار و خانواده تعادل واقعی برقرار کنند موضوع بسیار مهم دیگر، توانمندسازی زنان است؛ موضوعی که سال‌ها درباره آن گفته‌ایم اما هنوز با نقطه مطلوب فاصله داریم. زنان برای ورود به عرصه‌های اقتصادی و اجتماعی، علاوه بر انگیزه، نیاز به آموزش مالی، مهارت‌های مدیریتی، دوره‌های کارآفرینی و سواد رسانه‌ای دارند. این آموزش‌ها نه فقط برای اشتغال، بلکه برای افزایش قدرت انتخاب و تصمیم‌گیری مستقل زنان ضروری است.با این حال، در کنار همه این مطالبات، یک خواسته مهم دیگر نیز وجود دارد و آن حضور تأثیرگذارتر زنان در عرصه مدیریت و تصمیم‌سازی استان است. بسیاری از زنان توانمند، باسواد و کارآزموده وجود دارند که می‌توانند در شوراها، ادارات، نهادهای فرهنگی، اجتماعی و حتی حوزه‌های اقتصادی نقش جدی ایفا کنند. سهم زنان از مدیریت‌ها و کرسی‌های تصمیم‌گیر همچنان کمتر از ظرفیت واقعی استان است و این موضوع نیازمند تصمیم شجاعانه مدیران ارشد استانی است. در نهایت باید گفت: روز زن تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که به آغاز یک گفت‌وگوی جدی درباره مطالبات زنان تبدیل شود. زنان استان ما امروز بیش از هر زمان دیگری آگاه، توانمند و مطالبه‌گر شده‌اند و شایسته است که این ظرفیت عظیم اجتماعی، نه در کلمات تبریک، بلکه در سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌های اجرایی دیده شود. این روز مبارک را به تمام زنان استان تبریک می‌گوییم؛ اما امیدواریم این تبریک، مقدمه‌ای باشد برای تغییراتی واقعی، پایدار و اثرگذار در مسیر عدالت، اشتغال، حمایت اجتماعی و حضور بیشتر زنان در تصمیم‌سازی‌های بزرگ استان. (لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)