هرم پور – باید اذعان کنیم که تقریباً بخش مهمی از سرنوشت استان ما در جلسات مختلفی که هر روز در اتاق های مدیران، سالن های جلسات ادارات و اتاق های کارشناسان بخش های مختلف در جریان است، تعیین می شود؛ حال چه برخی به عنوان میهمان و چه برخی به عنوان میزبان. هر روز، محورهای مختلفی (کارشناسی شده یا کارشناسی نشده) در قالب فکر ها و اندیشه ها و جملات، در مجاری ذهنی متولیان مدیریت استان جریان می یابد و تبدیل به دستورالعمل ها، ابلاغیه ها، بخش نامه ها، جلسات و صورت جلسات مختلفی می شود که به نظر می رسد متأسفانه نقش آنچنان مؤثری هم در پیشرفت توسعه محور استان ما ندارند. ماحصل تجربه ی شخصی و مستند خود من از حضور در جلسات مختلف و مطالعه صورت جلسات و نوع نگاه حاکم بر اندیشه مدیریتی استان و همچنین نتیجه ی ساعت ها صحبت و گفتگو با تعداد زیادی از متخصصین امر برنامه ریزی در استان، این نکته ی مهم است که متأسفانه بخش هایی از طبقه ی مدیریتی استان و بخش های جزئی تر و محدودتری از طبقه کارشناسی دستگاهها، در سالهای گذشته به ویژه در نیم دهه ی اخیر، دچار یک نوع غرور فکری و اندیشه ای کارشناسی شده اند که به نوعی آنها را دچار یک توقف نامبارک و زیان ده کرده است. وقتی در جلسات مختلف حضور می یابید، عموماً چند اتفاق مهم می افتد: در بعضی از حوزه ها به جای قبول ضعف کارشناسی، مدام به مشکلات موجود در مدیریت های قبلی اشاره می شود. در بعضی حوزه های دیگر، بی سوادی، کم اطلاعی و دانش پایین موج می زند و البته ادعاها، بسیار بالا و ظرفیت ها برای قبول این ضعف ها بسیار پایین است. حوزه ی دیگر، استاد تولید «بهانه» است و از کمبود اعتبار گرفته تا بی توجهی ستاد در تهران را، مهم ترین دلایل عقب ماندگی از حرکت توسعه محور استان ذکر می کند. یک حوزه دیگر، نگاه و نظر حوزه ی متناظر یا هم رده اش در دستگاه دیگر را قبول ندارد، و آن یکی مدیر، مدیر دستگاه دیگر را کمتر از خود، بی سوادتر از خود، و کم اطلاع تر از خود می داند و می نامد. یکی زیر بار رفتن برای فلان صورت جلسه توسط دستگاه متبوعش را در حد تعرض به ناموس می داند و آن یکی، باج گیری می کند و قبول فلان بند از یک صورت جلسه ی دیگر را منوط به ارائه فلان امتیاز از دستگاه مربوطه می کند. و متأسفانه همه ی اینها در استانی اتفاق می افتد که باید همگی بدون هر گونه تعصب، هرگونه دلمردگی و بالا زدن رگ های گردنمان، بپذیریم که هرچند از نظر استعدادهای انسانی بسیار قوی و قدرتمند هستیم، اما به دلیل ضعف در نگهداشت این استعدادها، در سالهای اخیر با استیلای بخشی از مدیران ناکارآمد و ضعیف و کم سواد اما مدعی و مغرور در استان روبرو شده ایم که زهر خود را در جام تصمیم های استان به هر نحو می ریزند و بوی مشمئز کننده ی تفکرات عهد بوقیشان را در مسیرهای توسعه را مدام به همه جا می پراکنند. من به شدت معتقدم تا این استیلای نامبارک و نامیمون در استان خراسان جنوبی وجود داشته باشد و همانطور که قبلاً هم گفته ام تا اندیشه و تفکر و رهیافتی برای شکستن گردن این غرور و ادعا وجود نداشته باشد، و تا فردی با کاریزمای بالا و یا مجموعه ی توانمندی برای ایجاد انسجام مدیریتی و کارشناسی در استان وجود نداشته باشد، صحبت از توسعه خراسان جنوبی، یک شوخی بسیار شیک و زیبا و البته دنباله دار است! دوست عزیزی چند روز قبل برایم نوشت که «بیان این مطالب چه فایده ای برای استان دارد؟» برایش نوشتم که «اتفاقاً گره کور همه ی ماجرا همینجاست. تا موضوعات مهمی از این دست حل نشوند، تا برخی مدیران ما به غرور مدیریتی و کارشناسی و ضعف سواد و اطلاع و پرمدعایی خود اقرار نکنند و برایش چاره ای نیندیشند، تا مطالبه گری اول از تغییر نوع نگاه به فضای توسعه استان شروع نشود، به همه ی شما همینجا قول می دهم که ما در مسیر توسعه نه تنها حتی یک قدم به جلو برنخواهیم داشت، بلکه چه بسا همان قدم های رفته را هم مجبور به عقب گرد شویم. سعدی (علیه الرحمه) در بوستان چنین فرمایش کرده بود که: «یکی در نجوم اندکی دست داشت، ولی از تکبر سری مست داشت/ خردمند از او دیده بردوختی، یکی حرف در وی نیاموختی/ چو بی بهره عزم سفر کرد باز، بدو گفت دانای گردن فراز/ تو خود را گمان بُرده ای پُر خرَد، اِنائی که پُر شد دگر چون برد/ ز دعوی پُری زان تهی می روی، تهی آی تا پُر معنای شوی».
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09304943831 یا صفحه اینستاگرامی @s.hossein.harampoor.m اعلام یا ارسال بفرمایید)
![](https://ava724.ir/wp-content/uploads/2024/09/سرمقاله-768x512.jpg)
بهروزی فر – پرده اول؛ با مهر تأیید نمایندگان مجلس شورای اسلامی به تمامی وزرای