بهروزی‌فر- در این واپسین روزهای سال ۱۴۰۴، زمان بی‌وقفه از کنارمان می‌گذرد و این ورق خوردن صفحه آخر تقویم، ما را به تأملی عمیق در آنچه بر ما گذشت و بیم و‌امید بر آنچه فردا در انتظار ماست، فرا می‌خواند. ۱۴۰۴، سالی بود که مثل هر فردای نیامده‌ای، در آغازش نمی‌دانستیم چگونه رقم خواهد خورد و چه اتفاقاتی را در آن تجربه خواهیم کرد، اما اکنون و در این آخرین نفس‌های این سال پرواهمه به خوبی می‌دانیم چه بر ما گذشت و چه تلخ و شیرین‌هایی را از سر گذراندیم، حالا دیگر به جرأت می‌توانیم بگوییم ۱۴۰۴ یکی از کم نظیرترین سال‌های عمرمان بود، سالی که برای خیلی از روزهایش، برگشتی آرزو نمی‌کنیم.۱۴۰۴ را به واسطه حوادث عجیب و غریبش، قطعاً می‌توان سال تغییر در ذهن مردم عنوان کرد، سال دوگانگی میان رنج و تاب‌آوری، تلاطم و تلاش، ناباوری و یقین، ناامیدی و امید، صبر و بیقراری، …. حالا دیگر با نگاهی به پشت سر، نه فقط رخدادهای اقتصادی یا فرهنگی را مرور می‌کنیم و از تورم و آسیب های اجتماعی نگران می‌شویم که، نبض دنیا حالا دیگر با نگاهی به پشت سر، نه فقط رخدادهای اقتصادی یا فرهنگی را مرور می‌کنیم و از تورم و آسیب های اجتماعی نگران می‌شویم که، نبض دنیا را در دست‌مان پرطپش‌تر از همیشه احساس می‌کنیم و به وضوح می‌بینیم جهانی را که دیگر آرام نیست.در سال ۱۴۰۴ نه در گوشه‌ و کنار کره زمین، که در همین خاک مقدس هم ، صدای بی‌رحمانه‌ جنگ، آرامش را از مردم سلب کرد و ما به وضوح در منازعات خاورمیانه، در تنش‌های فرامرزی اروپا و شرق آسیا،در … دیدیم که سکوت حافظان و پاسداران حقوق بشر در سازمان‌های بین‌المللی، چطور روی اخلاق و وجدان کاری و عدالت را سفید کرد. سالی که گذشت، مجموعه‌ای از فراز و فرودهای کم‌نظیر بود، از تغییرات اقتصادی و تلاش دولت و مجلس برای مهار تورم گرفته تا گام‌های مؤثر در توسعه صنایع داخلی و فناوری‌های نو، از جهش‌های بلند دولت در انرژی‌های پاک گرفته تا تحول در توسعه آموزش که از روشن‌ترین نقاط امید در کارنامه امسال دولتمردان است، در این میان حضور مردم در فعالیت‌های داوطلبانه و اجتماعات هم که بیش از همیشه نمود و ظهور یافت و بیداری اجتماعی و امید جمعی را به تصویر کشید. با این همه، نوسانات بازار و فشارهای معیشتی همچنان واقعیتی ملموس است که هنوز عرصه را بر مردم تنگ دارد و سفره‌ها را متأثر ساخته، سایه شوم جنگ هم که ویرانی‌های فراوانی رقم زد و احیای آنها و سرپا کردن زیرساخت‌های آسیب دیده، قطعاً شتاب توسعه را تحت‌الشعاع قرار خواهد داد و فشاری مضاعف بر مردم و دولت وارد خواهد آورد. اتفاقات چهارمین سال قرن جدید به ما آموخت که جنگ، فقط میان دولت‌ها و مرزها رخ نمی‌دهد و زیاده خواهی‌ها فقط از آنِ ابرقدرت‌ها نیست، بلکه تفکرات مسموم گاه در تعصب‌ها، نفرت‌ها، و در ناتوانیِ شنیدنِ دیگران و خودبرتربینی‌ها، جان می‌گیرند و پرورش می‌یابند، و اگر قرار است سال آینده، سالی نو باشد، با اتفاقات بهتر و پیشرفت‌های بیشتر! باید نخست از این جنگ‌های بی‌صدا آغاز کنیم، از درون خودمان، از سبک زندگی، از نوع نگاه به دیگران، که نخستین گام تغییر پیرامون، تغییر در خود است.سال، تنها با ورق خوردن تقویم و تغییر در حال و هوای طبیعت، نو نمی‌‌شود، بلکه با تحول در اندیشه‌ مسئولیت در برابر زندگی، در برابر زمین و در برابر انسان‌ها رقم می‌خورد، و ۱۴۰۵ می‌تواند فصل تازه‌ای از تحولات درونی و بیرونی باشد، به شرط آن‌که از درس‌های تلخ ۱۴۰۴ درست بهره‌برداری کنیم.بهار دوباره در راه است، بهاری که شاید در تقویم طبیعت تکراری باشد، اما در تقویم انسان‌ها، می‌تواند آغاز دگرگونی، بازتعریف هدف‌ها و اقدامات آگاهانه باشد، زیرا جهان، بیش از هر زمان دیگری، به انسان‌های صلح‌جو و سازنده نیاز دارد و آینده از آنِ کسانی است که با جرأت، از گذشته عبور می‌کنند تا آغازی بهتر بیافرینند. بهار دوباره در راه است؛ نسیم نوروز که تا دروازه‌های شهر پیش آمده، تنها پیام تغییر فصل‌ نیست، بلکه پیام استمرارِ زندگی است، پیام یادآوری این حقیقت ساده که حتی پس از زمستان‌های سخت و جانکاه نیز جوانه‌های نو سر برمی‌آورند و زندگی جریان دارد!
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)