هرم پور – «اگه بخوای بعضی ها به حرف هات گوش کنن،نمی تونی فقط بزنی روی شونه شون و منتظر توجهشون باشی.بلکه باید با پُتک بکوبی توی سرشون. تنها در این صورت بهت توجه می کنن!» این چند کلمه، بخشی از دیالوگ سکانس پایانی فیلم «هفت» به کارگردانی «دیوید فینچر» است. این کلمه ها را انتخاب کردم چون با حال و هوای این روزهای شهر ما بیرجند به شدت سنخیت دارد و به آن نزدیک است.در این شهر، اتفاق هایی در حال انجام است، تراژدی هایی در حال رقم خوردن است، و ماجراهای تلخی در حال وقوع یا در شرف رویدادند. شهر، حال و هوای خوبی ندارد. در گرمای بی سابقه ی تابستانه ی این روزها، آتش دل نگرانی ها و آشوبی که به جان برخی از دلسوزان شهر افتاده، خودش ماجراییست. تلخ تر از آن، گزنده تر از همه، و نگران کننده تر از خود اتفاق ها، دو مقوله ی شوم، یعنی «بی تفاوتی ها» و «سکوت ها»ست؛ پنا می بریم به خدا از بی تفاوتی مردم و پناه می بریم به خدا از سکوت مسئولین. و چقدر این بی تفاوتی، این سکوت، و این در هم آمیختگی هر دو، برای تاریخ ما، برای سرنوشت ما، و برای شهر ما، تلخ است، از زهر کشنده تر و از هر دشمنی، دشمن تر. این روزها، خبرهای غم انگیز خشک شدن درخت های کاج شهر ما در بعضی از رسانه ها مدام می چرخند. تصاویر یا ویدیوهایی از حمل درخت های بریده شده یا در حال بریده شدن و انبار کردنشان در حاشیه های شهر منتشر شده، خبرهای ناگوارتری از ماجرای خشک شدن و بریدن درختان پادگان و باغ شوکت آباد و استادیوم آزادی و برخی باغ ها و زمین های کوچک و بزرگ در داخل یا اطراف شهر که روزی روزگاری، کاج های سربه آسمان کشیده ی این شهر، سایه ی لطف و مهرشان را بر سر رهگذران و میهمانان می کشیدند، مدام به گوش و چشم ما می رسند. تواتر این خبرها و مشاهدات عینی، خبر از وقوع احتمالی یک مشکل بزرگ برای کاج های شهر ما می دهد؛ احتمالاً مشکل بی آبی یا کم آبی، شاید یک مریضی و آفت نباتی، شاید منفعت های مالی و مادی، شاید لج و لج بازی های اداری، شاید کهولت سن، شاید اتخاذ ترتیبی تر و تمیز و زمان دار برای از بین بردن تدریجی نماد افتخار و هویت معنوی و میراثی یک شهر، شاید تلاشی برای جایگزینی آرام یک گونه گیاهی دیگر به جای کاج های عزیز تر از جان، شاید انجام یک وظیفه و دستور از جایی ناکجاآباد، شاید وجود اولویت های دیگر و چربیدن بروکراسی مفتضح و تهوع آور اداری بر دلسوزی و دغدغه مندی و عشق و افتخار درونی به یک داشته ی معنوی و تاریخی، شاید تلاشی بی ثمر برای زخم کشیدن بر چهره ی پاک مردم این شهر با پنجه ی کینه های قدیمی و شاید «سکوت» و « چه بسا، «بی تفاوتی». و اعوذ بالله از سکوت مردم و اعوذ بالله از بی تفاوتی مسئولین. و اگر به این وعده ی خدا ایمان داشته باشیم که «إِنَّ اللهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ»، پس باید از مسئولین بی تفاوت و بی تدبیر و غیردلسوز امید ببریم و به دست و قدم و قلم های خودمان قوت ببخشیم و تکیه کنیم. این روزها، در دل آشوبیِ رنج آورِ خشک شدن کاج های شهر، بیایید از سکوت به درآییم. هرکسی می تواند، لطفاً کاری بکند و قدمی بردارد تا همان پتک و تلنگری باشد که باید به سر برخی مسئولین بی تفاوت شهر بزنیم. مسئولین و همشهریان عزیز و خود ما خلوت کنیم و در محکمه ای عادلانه بپرسیم که : 1 – چرا کاج های زیبای ما در بسیاری از نقاط شهر یکی یکی در حال خشک شدنند؟ 2 – چرا کاج های شهر در روزهای گرم تابستان، بی حال و زرد و رنجور، منتظر پیاله ای آبند که شاید گاهی هر چند هفته یک بار هم به آنها نرسد؟ 3 – دستگاههای قاصر و مقصر در مرگ خاموش این میراث معنوی و طبیعی شهر چه دستگاههایی هستند؟ آیا عزم و جرأتی برای معرفی آنها هست؟ 4 – زمان ورود مدعی العموم محترم استان و شهرستان برای آغاز یک پروژه ی تحقیق عمومی و رسیدگی به تخلفات احتمالی یا کم کاری ها یا سهل انگاری ها فرا نرسیده است؟ 5 – چرا مردم از فریادهای دلسوزانه و از حنجره هایی که این روزها این فریادهای غم انگیز را مدام بازگو می کنند و در خفا و علن بارها از سوی بچه مافیاهای این شهر و جوجه تازه سر از تخم درآورده هایِ جدید به دوران رسیده ی تهی مغز، تهدید می شوند یا مورد بازخواست قرار می گیرند، حمایت نمی کنند؟ 6 – یعنی در شهری به چنین وسعت و با چنان ادعاهایی، به جز حنجره ی جوانان مطالبه گر دلسوز و چند عضو با دل و جرأت شورای شهر، کس دیگری دل و جگر حرف زدن و دفاع از حق این مردم را ندارد؟پس کجایید؟ به کدام گوشه ها خزیده اید؟ 7 – چرا مسئولین یک کمیته ویژه نجات حیات گیاهی و نباتی شهر به ویژه برای کاج ها تشکیل نمی دهند؟ این از بعضی بازدیدهای روزانه ی خسته کننده و تکراری و تهوع آورشان از پروژه ها و انتشار عکس های تبلیغاتیشان در همه جا، کم ارزش تر است؟ چرا برای یاآوری نجات کاج ها، بنر نمی زنید و جشنواره یا سوگواره نمی گذارید؟ 8 – دهها و صدها فعال محیط زیستی این شهر و استان کجایند؟ هنرمندان شهر کجایند؟ اهالی فرهنگ کجا هستند؟ پژوهشگران و دانشگاهیان و متخصصین دلسوز کجا هستند؟ مورخین کجا هستند؟ تریبون دارها کجایند؟ سمن ها و سازمانهای مردم نهاد زیست محیطی و اجتماعی در کدام خواب عمیقند؟ حتی آن گلو پاره کنندگانِ منفعت طلب و مفت خور و فرصت جو در بزنگاههای سیاسی این شهر، که در لحظات سرنوشت ساز برای رسیدن به مطامعشان بر دامن پاک مردم این شهر چنگ می اندازند و خدشه وارد می کنند، کجایند؟ 9 – بعضی صفحات رسانه های مجازی این شهر و بعضی آقایان یا خانم هایی که مثلاً سلبریتی های این شهرند و هزاران دنبال کننده دارند، چه وقت می خواهند از خود تبلیغی و خالی کردن عقده های خود برتربینی شان بیرون بیایند و به داد مشکلات واقعی این شهر برسند؟ 10 – واقعاً نمی ارزد تا زمان برطرف شدن مشکل یا حداقل تا زمان یک پاسخگویی دقیق و قانع کننده، پویشی در فضای مجازی راه بیندازیم و «کاج همیشه سبز و زیبا» را که نماد شهر و زیبایی محیط زیست اجتماعی و فردی ماست، مدام در استوری ها و وضعیت های روزانه اینستاگرام و واتس آپ بگذاریم و با یادآوری این درخت پر از فریاد، یادمانی برای فراموش نشدن ستمی باشیم که بر او می رود و از مسئولین توضیح بخواهیم؟ ما چرا این قدر زود از توضیحات مسئولین قانع می شویم؟ چرا از پیگیری ها خسته می شویم؟ چرا برای آینده خودمان هیچ ارزشی قائل نیستیم؟ چرا اینتقدر ساکتیم و اجازه می دهیم دیگرانی که شاید حتی از جنس خود ما باشند از این سکوت، سوء استفاده کنند؟ یادمان باشد: «اگه بخوای بعضی ها به حرف هات گوش کنن،نمی تونی فقط بزنی روی شونه شون و منتظر توجهشون باشی.بلکه باید با پتک بکوبی توی سرشون. تنها در این صورت بهت توجه می کنن!»
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09304943831 یا صفحه اینستاگرامی @s.hossein.harampoor.m اعلام یا ارسال بفرمایید)
![](https://ava724.ir/wp-content/uploads/2024/09/سرمقاله-768x512.jpg)
بهروزی فر – پرده اول؛ با مهر تأیید نمایندگان مجلس شورای اسلامی به تمامی وزرای