سوتفاهم جدی مدیران بیرجند درشان و مقیاسانتظارات مردم
دادرس مقدم- گاهی یک تندیس، بیش از آنکه صرفاً نماد یک شهید باشد، آیینه‌ای از نگرش ما به ارزش‌ها و بزرگی‌هاست. سخنران روز جهانی قدس در بیرجند، در میان شور جمعیت، نقدی صادقانه و دردناک مطرح کرد: تندیس شهید رئیسی که در شهر نصب شده، نه در شأن آن بزرگ‌مرد است و نه در قدّ و قامت نام او. این جمله شاید برای برخی ناخوشایند بود، اما حقیقتی بود که پیش‌تر هم در محافل مختلف مطرح شد. همان روزهای اول نصب، بسیاری از مردم و فعالان فرهنگی نسبت به اندازه و نحوه اجرای این تندیس انتقاد داشتند؛ اما گوش شنوایی پیدا نشد. متولیان امر، به جای بازنگری و پذیرش خطا، در مسیر خود اصرار کردند و با توضیحات فنی و توجیهات اداری مسئله را تمام‌شده دانستند. اما حقیقت این است که میدان عمل، همیشه داور بهتری از بیانیه‌هاست.نتیجه آن بی‌توجهی چیست؟ امروز وقتی مهمانی از خارج استان به بیرجند می‌آید، همان تندیس را می‌بیند و همان اولین برداشت را دارد؛ قضاوتی مردمی و خودانگیخته که حاصل کوته‌نظری عده‌ای است که حاضر به اصلاح نبودند. اما مسئله فقط یک تندیس نیست. این مدل نگاه، در تار و پود تصمیم‌گیری‌های شهری ما ریشه دارد. از پروژه‌های عمرانی گرفته تا طرح‌های فرهنگی، ردّ همین سطحی‌نگری و نداشتن افق دید بلند کاملاً مشهود است.وقتی برای افتتاح یک چپ‌گرد ساده خیابانی تشریفات و آیین بهره‌برداری برگزار می‌شود، باید پذیرفت که نگاه مدیریتی دچار سوء‌تفاهمی عمیق است؛ سوء‌تفاهم درباره مقیاس، معنا و اثر واقعی خدمت.مردم این تفاوت‌ها را خوب حس می‌کنند. آن‌ها حتی اگر در مراسم افتتاحیه نباشند، در تردد روزمره‌شان به چشم می‌بینند که کدام پروژه با آینده‌نگری طراحی شده و کدام صرفاً برای گزارش عملکرد ساخته شده است.مثال روشن، تفاوت میان دو پروژه شهری است؛ بلوار صیاد شیرازی که همچنان متناسب با نیاز سال‌های آینده کارآمد است، و در مقابل، بلوار شهید ناصری که همین امروز با مشکلات طراحی و ترافیکی دست به گریبان است.این دو پروژه حاصل دو نوع نگاه‌اند؛ یکی نگاه به فردا و دیگری گرفتار در امروز. یکی حاصل تفکر توسعه‌گرا و دیگری نتیجه تصمیم عجولانه برای “تیک زدن” عملکرد سالانه.در حوزه فرهنگ نیز همین الگو تکرار می‌شود. مدیری فرهنگسرا می‌سازد تا فضایی برای پرورش اندیشه شهروندان فراهم کند، و مدیری دیگر بزرگ‌ترین پروژه فرهنگی‌اش را در اجاره دادن همان فرهنگسرا خلاصه می‌کند. تفاوت در نگاه است، نه در بودجه و امکانات.بیرجند، شهری با پیشینه فرهنگی و انسانی غنی است، اما اگر مدیریت آن در سطح نمادها و پروژه‌های کوچک بماند، آینده این ظرفیت بزرگ نیز کوچک خواهد شد. مدیران کوتاه‌قد فکری، حتی اگر نیت خیر داشته باشند، نتیجه‌ای بزرگ خلق نخواهند کرد.امروز زمان آن است که در انتخاب مدیران و تصمیم‌گیران، “بلندای نگاه” را به‌عنوان معیار اصلی در نظر بگیریم. تجربه نشان داده هرجا مدیری آینده را دیده، شهر رشد کرده، و هرجا درگیر روزمرگی بوده‌ایم، تنها تندیسی به‌جا مانده که خود نماد کوچکی تصمیم‌هاست. مسیر تغییر از تفاوت نگاه هایمان در انتخابات شورای شهر است همان جایی که گاهی اعتماد به لیست ها و برچسب های طیفی این آسیب ها را به جامعه می زند
