آسیه – در میان هیاهوی زندگی روزمره، آن‌گاه که در دل شهر و میان شهروندان می‌گذری، از هر سو آوای نگرانی به گوش می‌رسد و بوی تلخ ناامیدی و بی‌اعتمادی فضا را پر کرده است. بی‌قانونی و ضعف مدیریت برخی مسئولان، هر
روز بر دامنه مشکلات اقتصادی و گسست‌های
اخلاقی جامعه می‌افزاید و مردمان را در چرخه‌ای
از اضطراب و فرسایش روانی گرفتار می‌کند.افزایش بی‌مهار و شتاب‌زده قیمت سکه و طلا، همچون اسبی سرکش، بی‌وقفه به سوی ناکجاآباد می‌تازد، بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کند تا نفسی تازه شود یا مجالی برای آرامش باقی بگذارد. خانواده‌هایی که این روزها فرزند در آستانه ازدواج دارند، ماه‌ها و سال‌ها با رنج و صرفه‌جویی پس‌انداز می‌کنند تا جوانانشان را راهی خانه بخت کنند، اما جهش سرسام‌آور قیمت‌ها چنان مجال را تنگ کرده که حقوق کارمندی و کارگری، پس از تامین هزینه‌های ابتدایی زندگی، توان پاسخ‌گویی به هیچ خرج دیگری را ندارد.در ایستگاه اتوبوس، آن‌گاه که چشم به راه ایستاده‌ای، از هر گوشه صدایی
برمی‌خیزد. زنی جوان با بغضی فروخورده می
‌گوید اگر در این کشور چیزی به نام قانون وجود داشت، امروز مادرم زنده بود.می‌گفت هر وقت فشار مادر بالا می‌رفت، با غوره یا آب‌لیمو یا آب‌زرشک آرام می‌شد، اما آن شب هرچه کرد فایده نداشت. ناچار سه قرص آسپرین را کوبید و به او داد. لحظه‌ای حالش بهتر شد، اما دوباره حالش رو به وخامت گذاشت. ترس بر دلش افتاد. مادر را با شتاب آماده کرد تا به بیمارستان برساند. در را که گشود، خودرویی مقابل در پارکینگ پارک شده بود. مادر حال خوشی نداشت. از شدت اضطراب، به
خودرو لگدی زد تا دزدگیرش به صدا درآید. همسایه‌ها از پنجره‌ها سر بیرون آوردند و پرسیدند چه شده است. با صدایی لرزان گفت مادرم حالش بد است و باید فوری به بیمارستان
برسد.اما اضطراب، حال مادر را بدتر کرد. نفسش به شماره افتاد و با صدایی بریده گفت
مرا به خانه ببر، دارم می‌میرم، خودت را عذاب نده. تماس با اورژانس گرفته شد. همسایه‌ها برای کمک آمدند، اما از صاحب خودرو خبری نبود. مادر بی‌حال در ماشین افتاده بود. پس از نیم ساعت آمبولانس رسید. با یاری همسایه‌ها
او را داخل آمبولانس گذاشتند. راه افتادند، اما ترافیک و شلوغی، فرصت را از جان او گرفت و
حالش بدتر شد.پزشک هرچه در توان داشت انجام داد، اما دیگر دیر شده بود. اندوه از دست
دادن مادر چون سنگی سنگین بر سینه‌ام فرود آمد. با این همه، آنچه این غم را چند برابر
می‌کرد، بی‌فرهنگی و بی‌ملاحظگی شهروندی بود که بی‌مسئولیت، راه را بسته بود. اگر آن روز جلوی در پارکینگ ما پارک نکرده بود، شاید مادرم هنوز زنده بود. اگر قانونی بازدارنده وجود داشت که شهروند را از ترس جریمه یا مجازات به رعایت حق دیگران وادارد، شاید این داغ زود بر دل من نمی‌نشست.غم مادر چنان جانش را می‌خراشید که حتی در ایستگاه اتوبوس نیز آرام و قرار نداشت. جوانی از میان صف برخاست و گفت درد تو را می‌فهمم. پدر من هم در سالی که بیماری کرونا شیوع پیدا کرده بود، در بیمارستان بستری شد. برق بیمارستان قطع شد و به سبب سوءمدیریت و نیاز شدید به اکسیژن، در همان دقایق کوتاه، نفس پدرم بند آمد و از دنیا رفت.پدر، همان تکیه‌گاه، همان دوست استوار، همان نان‌آور خانه، از زندگی ما رفت. فقدانش آن‌چنان سنگین بود که خواهرم یک سال تمام بیمار شد. می‌گفت کاش پدر در بیمارستان دیگری بستری بود، جایی با مدیریتی مسئولانه‌تر و کارکنانی دلسوزتر.اکسیژن بیماران قطع شد و خدا می‌داند در همان چند دقیقه، چند انسان قربانی ناکارآمدی و بی‌تدبیری شدند.احترام به انسان، احترام به هم‌نوع و رعایت حقوق شهروندی باید در شمار نخستین وظایف هر مسئول قرار گیرد. زیرا این روایت‌ها، قصه‌های ساده نیستند، روایت نفس‌اند. نفسی که اگر بماند، می‌تواند زندگی کند، زندگی ببخشد، بال بگیرد و بال و پر ببخشد.