کاری- از میناب می‌نویسم، از جایی که بوی گُل یاس با بوی خون و خاک آمیخته شده است. از مدرسه‌ای که دیگر صدای خنده‌ی دخترانش را نخواهد شنید. من، یک خبرنگار، وظیفه‌ام روایت کردن است، اما در این میان، کلمه‌ها گاهی به سختی در می‌آیند، وقتی شاهد قربانی شدن معصومیت هستی‌ام. حادثه بمباران مدرسه در میناب، نه یک خبر فوری، بلکه زنگ هشداری است که سال‌هاست به صدا درآمده و همچنان نادیده گرفته می‌شود.در حالی که اخبار مربوط به جنگ در سراسر جهان به سرعت در رسانه‌ها منتشر می‌شوند، اغلب، صدای قربانیان بی‌گناه، به ویژه کودکان، در این هیاهو گم می‌شود. کودکان، به عنوان آسیب‌پذیرترین گروه در زمان جنگ، نه تنها قربانیان مستقیم خشونت هستند، بلکه از حق تحصیل، بهداشت، تغذیه و امنیت نیز محروم می‌شوند. آن‌ها شاهد مرگ و میر عزیزانشان، تخریب خانه‌هایشان و از هم پاشیدن زندگی‌شان هستند. این تجربیات، زخم‌های عمیقی بر روح و روان آن‌ها بر جای می‌گذارد که التیام آن‌ها سال‌ها طول می‌کشد، گاهی هم غیرممکن می‌شود. از غزه تا اوکراین، از یمن تا سوریه، کودکان در هر گوشه‌ای از جهان که جنگ هست، رنج می‌کشند. این رنج، نه فقط یک آمار غم‌انگیز است، بلکه یک بحران انسانی است که نیازمند توجه فوری و اقدام جدی است.اما چرا جامعه جهانی در برابر این فجایع سکوت می‌کند؟ چرا اخبار مربوط به کشتار کودکان در جنگ‌ها، اغلب به حاشیه رانده می‌شوند؟ متاسفانه، پاسخ به این سوالات، چندان دلگرم‌کننده نیست. عوامل متعددی در این سکوت نقش دارند. “خستگی ترومایی”، پدیده‌ای است که در اثر قرار گرفتن مداوم در معرض تصاویر و اخبار مربوط به رنج و درد دیگران، رخ می‌دهد. افراد احساس ناتوانی، درماندگی و بی‌تفاوتی می‌کنند و تمایل خود را از دست می‌دهند که به این موضوعات توجه کنند. علاوه بر این، منافع سیاسی و اقتصادی نیز می‌توانند باعث شوند که دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی از واکنش نشان دادن به این موضوعات خودداری کنند. جنگ، اغلب به بهانه‌های واهی و برای رسیدن به اهداف سیاسی و اقتصادی پیش برده می‌شود. قدرت، انگیزه‌ای است که بسیاری از جنگ‌ها را به راه می‌اندازد، اما این قدرت، به چه قیمتی به دست می‌آید؟ به قیمت جان بی‌گناهان؟ همچنین، پوشش رسانه‌ای ناقص و جانبدارانه، می‌تواند باعث شود که افکار عمومی از واقعیت وضعیت کودکان جنگ‌زده آگاه نشوند. رسانه‌ها اغلب بر جنبه‌های نظامی و سیاسی جنگ تمرکز می‌کنند و کمتر به وضعیت انسانی و آسیب‌های روانی کودکان توجه می‌کنند.سکوت جامعه جهانی در برابر این فجایع، پیامدهای ناگواری دارد. کودکان جنگ‌زده، بدون حمایت و کمک کافی، در معرض خطر بیشتری قرار می‌گیرند. آن‌ها ممکن است به سوء استفاده، استثمار و خشونت‌های دیگر دستخوش شوند. همچنین، فقدان فرصت‌های آموزشی و بهداشتی، می‌تواند باعث شود که آن‌ها در چرخه‌ی فقر و محرومیت گرفتار شوند. بدتر از همه، جنگ، آینده‌ی این کودکان را دزدیده است. آن‌ها از فرصت تحصیل، بازی و رویاپردازی محروم شده‌اند. آن‌ها در دنیایی پر از ترس، خشونت و ناامیدی زندگی می‌کنند. این کودکان، نسل‌های دزدیده شده هستند، نسلی که حق داشتن یک زندگی عادی و شاد را از دست داده‌اند.من به عنوان یک خبرنگار، وظیفه دارم این درد را به تصویر بکشم، این فریاد را به گوش جهانیان برسانم. وظیفه دارم به یاد داشته باشم که هر کودک، یک زندگی منحصر به فرد و ارزشمند است. هیچ کودکی نباید تاوان جنگ را بپردازد. هیچ کودکی نباید قربانی قدرت‌طلبی و منافع سیاسی شود. از میناب می‌نویسم، از جایی که گُل‌ها پژمرده‌اند و امیدها رنگ باخته‌اند. اما این پایان نیست. این آغاز یک پرسش است: تا کی باید شاهد این فجایع باشیم؟ تا کی باید اجازه دهیم کودکان، قربانیانِ فراموش‌شده‌ی جنگ باشند؟ تا کیباید سکوت کنیم؟ پاسخ این سوال، در دستان ماست. ما باید صدایمان را بلند کنیم، باید مطالبه کنیم، باید برای آینده‌ای بهتر برای کودکان جنگ‌زده، تلاش کنیم. آینده‌ای که در آن، هیچ کودکی تاوان جنگ را نپردازد.