دادرس مقدم – در لحظه‌ای تاریخی که جهان در التهاب یک نبرد پیچیده قرار گرفته، آنچه سرنوشت ملت‌ها را رقم می‌زند نه صرفاً توان تسلیحاتی، بلکه ایمان به خویشتن و باور به توان ملی است. ایران در برابر محور نظامی آمریکا و اسرائیل، در موقعیتی ایستاده که آزمون بزرگ خودباوری و اعتماد به داشته‌های بومی را پیش رو دارد. ما با اتکا به عقل استراتژیک، فناوری بومی و وحدت ملی، در حال بازتعریف مفهوم قدرت در خاورمیانه‌ای هستیم که دهه‌ها زیر سایه سیاست‌های تجاوزکارانه زیست. این نبرد، نبرد ایمان و اندیشه در برابر توهم قدرت است؛ و ایران ثابت می‌کند که تکیه بر توان خود، توانایی ساختن فردایی متفاوت را دارد.این روایت، نه از زبان یک ایرانی، بلکه از نگاه آلون میزراهی روزنامه‌نگار اسرائیلی است که در یادداشتی تحلیلی، وضعیت کنونی را این‌گونه توصیف می‌کند:«در حال مشاهده یک رویداد تاریخی هستیم. ایران، برخلاف انتظار همه، در حال نابود کردن پایگاه‌های آمریکا به شکلی بسیار کامل، در مقیاسی بسیار بزرگ و به‌صورت قاطعانه است؛ به‌طوری که جهان برای دیدن چنین چیزی آماده نیست. در عرض چند روز، ایران توانسته نفوذ و برتری نظامی خود را در منطقه گسترش دهد. این کشور ارزشمندترین و گران‌ترین پایگاه‌ها، اموال و تجهیزات نظامی جهان را نابود کرده است. پایگاه‌های آمریکا در بحرین، کویت، قطر و عربستان سعودی از بزرگ‌ترین تأسیسات نظامی جهان هستند. ساخت آن‌ها طی چند دهه هزینه‌ای در حد تریلیون‌ها دلار داشته است. در واقع می‌توان گفت بخش بزرگی از هزینه‌های نظامی بیش از ۳۰ سال گذشته به‌سادگی از بین رفته است. ما می‌بینیم رادارهایی که هرکدام صدها میلیون دلار ارزش دارند در یک لحظه نابود می‌شوند. می‌بینیم پایگاه‌های نظامی کامل رها شده، به آتش کشیده شده، غارت شده و ویران شده‌اند. و به شما می‌گویم، تا جایی که من می‌دانم، ایالات متحده در تمام تاریخ خود چنین سطحی از تخریب را تجربه نکرده است؛ شاید فقط بتوان آن را با پرل هاربر مقایسه کرد، اما آن هم فقط یک حمله بود. هیچ دشمنی در یک جنگ متعارف تاکنون چنین کاری با نیروهای نظامی آمریکا نکرده است؛ همان‌طور که اکنون ایران انجام می‌دهد. باورش سخت است. وضعیت نظامی آن‌قدر جدی است که سانسور تقریباً تمام اطلاعات جدید درباره این جنگ را مسدود کرده است. اگر دقت کرده باشید، هر روز اطلاعات کمتری دریافت می‌کنیم. سی‌وپنج سال پیش، در زمان جنگ اول عراق، تصاویر بی‌شماری از عراق به ما نشان می‌دادند. آن زمان بمب‌های هوشمند و دوربین‌ها چیز تازه‌ای بودند، اما هر شب تصاویر شبانه پخش می‌شد. اما حالا تقریباً هیچ ویدیویی نمی‌بینیم. این را درک کنید! گفته می‌شود این بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان است، با بزرگ‌ترین توان هوایی جهان؛ اما در روز چهارم حمله آمریکا ــ که supposedly دفاع ایران را شکسته ــ هیچ نشانه‌ای از برتری آمریکا در آسمان ایران دیده نمی‌شود. پس فیلم‌های هواپیماهای ما که بر فراز تهران یا هر نقطه‌ای از ایران پرواز می‌کنند کجاست؟ سربازان آمریکایی حتی نمی‌توانند رؤیای گذاشتن پا روی خاک ایران را ببینند. و برای درک اینکه این جنگ چقدر ناامیدکننده شده، در روز چهارم پیشنهادها و ایده‌های عجیب از سوی دولت ترامپ مطرح می‌شود. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند برای نفتکش‌هایی که از خلیج فارس خارج می‌شوند اسکورت نظامی بفرستند. درباره چه چیزی حرف می‌زنند؟! می‌خواهند کشتی‌های آمریکایی را به منطقه‌ای بفرستند که هزاران موشک ایرانی در آن شلیک می‌شود؟ اکنون هیچ‌کس نمی‌تواند از تنگه هرمز عبور کند. ایرانی‌ها دهه‌هاست برای چنین روزی آماده می‌شوند. آن‌ها از ایده مسلح کردن شبه‌نظامیان کرد برای حمله به ایران صحبت می‌کنند. درباره چه چیزی حرف می‌زنند؟ آیا نقشه ایران را دیده‌اند؟ به نظر می‌رسد دولت ترامپ هرگز نقشه ایران را ندیده است! می‌دانید ایران چقدر وسیع است؟ حمله به ایران یعنی چه؟ فکر می‌کنند یک نیروی شبه‌نظامی ۱۰ هزار نفری می‌تواند به ایران حمله کند؟ یا حتی ۵۰ هزار نفر؟ یا ۱۰۰ هزار نفر؟ ایران آن‌ها را در خود جذب خواهد کرد.»این روایت، نه فقط شرحی از یک جنگ، بلکه سندی از تغییر موازنه قدرت در جهان است؛ لحظه‌ای که ایران با اتکا به ایمان و عقل ملی، افسانه شکست‌ناپذیری قدرت‌های جهانی را به چالش کشید.