زمانی – با افزایش تقاضای جهانی برای آب در بحران اقلیمی، فناوری بارورسازی ابرها که هدفش کنترل زمان و مکان بارش از طریق تزریق ذراتی چون یدید نقره به ابرهای موجود است، در بیش از ۵۰ کشور جهان از جمله ایران، مورد توجه قرار گرفته و برآورد می‌شود که در شرایط مساعد، بین ۵ تا ۱۵ درصد به بارش محلی بیفزاید؛ این فناوری که با هدف افزودن «آب جدید» به حوضه‌های آبریز و برخلاف آب‌شیرین‌کن‌ها، از سامانه‌های طبیعی جو بهره می‌برد، به ویژه برای مناطقی چون خراسان جنوبی که همواره با فشار منابع آبی دست و پنجه نرم می‌کند، جذاب است؛ با این وجود، در حالی که استان شاهد افزایش بارندگی بوده، این پرسش مطرح است که آیا این موهبت طبیعی نتیجه مداخله اقلیمی بوده یا صرفاً بازگشت به الگوی جوی نرمال، زیرا موفقیت این روش به شدت وابسته به وجود رطوبت کافی در ابرهاست و در صورت نبود آن، نتایج مبهم خواهند بود، چنانچه در تجربه کاهش آلودگی دهلی نیز مشاهده شد.اگرچه پیشرفت‌های فناورانه اخیر امکان ارزیابی دقیق‌تری از تأثیر عملیات بارورسازی را فراهم کرده و هزینه‌ی آن را نسبت به نمک‌زدایی مقرون‌به‌صرفه ساخته است، اما کارشناسان تأکید دارند که این روش تحول‌آفرین نیست و تنها باید بخشی از یک راهبرد گسترده‌تر مدیریت آب باشد؛ بنابراین، اتکا به آن به
عنوان یک راهکار نجات در مواجهه با خشکسالی چنددهه‌ای، ریسکی بزرگ محسوب می‌شود و
نباید جایگزین اصلاح الگوی مصرف و توسعه زیرساخت‌های مدیریت منابع آب گردد.در
نهایت، افزایش اخیر بارش‌ها در خراسان جنوبی باید به عنوان فرصتی برای تدوین یک برنامه جامع و مبتنی بر داده تلقی شود؛ شفاف‌سازی در مورد اجرای احتمالی عملیات‌ها و نتایج واقعی آن ، از الزامات اساسی برای پذیرش اجتماعی این فناوری است؛ تا زمانی که داده‌های فنی مستندی در دست نباشد، محتمل‌تر است که این بارندگیمحصول چرخه‌های طبیعی اقلیم باشند و بارورسازی ابرها همچنان به عنوان یک ابزار کمکی در کنار سایر اقدامات مدیریتی در اولویت‌های بلندمدت قرار گیرد.